Thursday, 24 March 2016

“ ஞாயிறும்... நயந்தாராவும்...!”





            திங்கள் முதல் சனிவரை.. எப்படா ஞாயிறு வரும்னு இருக்கும்.. ஞாயிறு காலை ‘ ஹப்பா’..ன்னு லேட்டா எழுந்து  “ இன்னிக்கு ஒரு நாள் காலையில் டிபன் எல்லாம் வீட்ல செய்ய முடியாது.. ஹோட்டல்ல பார்சல் வாங்கிட்டு வந்துடுங்களேன்…!” னு ஹவுஸ்பாஸை விரட்டிவிட்டு பேப்பரை மேய்ந்து..  நிதானமாய் குளித்து டிபனை வயிற்றுக்குள் தள்ளிவிட்டு லஞ்ச்சை வேகமாய் செய்து வேலை முடிஞ்சது இனிமே என்னை யாரும் கண்டுக்கபடாது.. பசியெடுத்தா சாப்பிட்டுக்கங்கன்னு ஹவுஸ் பாஸூக்கும் நம்மை திரட்டல் வாங்கும் வாரிசுக்கும் ஆணையிட்டு மதியம் முழுக்க தூங்கும் சுகமே அலாதி!  தூங்கி எழுந்த பிறகுதான் இருக்கிறது வில்லங்கமே...! தினமும் நேரமில்லாமல் எந்திரத்தனமாய் ஓடும் நமக்கு ஒரு நாள் விடுமுறையே ஒரு வேளைக்கு பிறகு போரடித்துவிடும், மாலை ஐந்து மணிக்கு மேல் பிடித்துவிடும் ராகு காலம் எங்காவது போய் பரிகாரம் செய்துவிட்டு வந்தால்தான் அன்றைய  நாள் நல்ல நாளாக  முடியும்....

            ஒரு வாரம் ஜவுளிக்கடை.. இன்னொரு வாரம்.. ஹோட்டல்....  இல்லை கோவில் என்று ஹவுஸ் பாஸுடன்  நகர்வலம் நடக்கும்!  இந்த வாரமும் அப்படித்தான்.. ஞாயிறு ஐந்து அடித்ததும்...
            “ என்னங்க என் மூஞ்சை பார்த்து பார்த்து எனக்கே போரடிச்சிடுச்சி.. கொஞ்சம் ஸ்டைல்லா ஹேர்- கட் பண்ணா  நயன் தாரா.. மாதிரி தெரிய மாட்டேன்...?”

            “ தெரியமாட்ட..”

“என்னடா சொன்ன...   நாளையிலர்ந்து சாப்பாட்டுக்கு லாட்டரிதான் அடிக்கனும்... ஆமா லாட்டரில்லாம் இப்ப அடிக்கறதில்ல இல்ல..? வந்து..து.. நாளையில் இருந்து சாப்பாட்டுக்கு ஹோட்டல் ஹோட்டலா அலையனும்.. உனக்கு பச்ச தண்ணிகூட தரமாட்டேன்.....  துவைக்காத ..... யையே ஒரு வாரமானாலும் போட்டுக்கனும்...

            “ இருடி... இரு... ஆரம்பிக்கும் போது மரியாதையா ஆரம்பிச்சு கூப்பிடற அப்புறம் சொர்ணக்கா மாதிரி அடா புடாங்கிற... நயந்தாரா மாதிரி தெரியமாட்ட.. அவளை விட இன்னும் அழகா தெரிவன்னு சொல்ல வந்தேன் அதுக்குள்ள.... சரி இப்ப நான் வண்டியை வெளிய எடுக்கனும் அவ்வளவுதானே... கிளம்பு.....”

            “ இந்த அபிராமி ப்யூட்டி பார்லர் லாம் வேணாங்க... பெரிசா நேச்சுரல்ஸ் கூட்டிட்டு போங்க...”

            “ ஏய் அங்கல்லாம் சும்மாவே தீட்டிடுவாங்க ...”

“ இருக்கட்டுமே.. ஒரு முறை போய்தான் பாக்கிறேனே லைப்ல எல்லாத்தையும் பாக்கனும்..”

வந்து தொலை!...லிப்ட்டில் ஏறி மூன்றாவது மாடியில்  நேச்சுரல்ஸ் கதவை திறந்ததும்... “ ஹப்பா... எவ்வளவு பெரிய பார்லர்... ஆண்களுக்கு தனி செக்ஷன்.. அங்க ஒரு ஆள் காலை நீட்டி பெடிக்யூர் பண்ணிக்கொண்டு இருந்தான்... அடப்பாவிகளா நீங்களும் ஆரம்பிச்சிட்டிங்களா...?

பெண்கள் செக்ஷனுக்கு நுழைய.. இருபத்திரெண்டுக்குள் லாக் ஆன பத்து பதினைந்து பெண்குட்டிகள் ஜீன்ஸ் டாப்பில் ஐ.டி இஞ்சினியர்கள் மாதிரி டாக்.. டாக் என்று சுற்றிக்கொண்டு இருக்க பப்ளியாய் இருந்த ஒரு பெண்குட்டி “ சொல்லுங்கோ என்ன செய்யனும்...”

“ ஹேர் கட் பண்ணனும் எனக்கு சூட்டபிள் ஆகற ஸ்டைல்ல..”

அவ்வளவுதான்... “ மேம் உங்களுக்கு பார்த்தீங்கன்னா ஸ்டெர்யிட் ஹேர்தான்... கொஞ்சம் ரப்பா இருக்கு... பெதர் கட் பண்ணிங்கன்னா செம க்யூட் ஆக இருக்கும்.. எப்போ தலை குளிச்சிங்க... என்ன ஷாம்பு போட்டீங்க... ஏன் இவ்வளவு ட்ரையா விட்டு இருக்கீங்க...  “ என கட கடவென்று தலைமுடியின் தன்மை.. பன்மை பற்றி எல்லாம் விலாவரியாக பாடம் எடுத்தது...

            “ ஹோ... ஹோ.. எப்படியோ நல்லா இருக்கற மாதிரி பண்ணுங்க அதுக்குன்னு ரொம்ப ஷார்ட் பண்ணக்கூடாது ஓ.கே?”

            “ யெஸ்.. உங்களுக்கு லென்த்தியாவே பண்றேன்.. உங்களுக்கு “ கோல்டு” புடிக்குமா?”

            “ ம்.. எனக்கு “கோல்டு” ரொம்ப புடிக்கும்... பவுன் விலை குறையறச்சே விதவிதமா ஹியரிங்ஸ் வாங்குவேன்..”

            “ ஐய்யோ அதில்ல மேம்... “ கோல்டு... சளி புடிக்குமா?... ஏன்னா கண்டிஷனர் போட்டு  ஹேர் வாஷ் பண்ணி மஜாஜ் பண்ணாதான்  ஹேர் ஸாப்ட் ஆகும் ..”

            ( அதயேண்டி சளி புடிச்ச வாய்ஸ்ல ப்ரனவுன்ஸ் பண்ற? கோல்டுக்கும் 'கோல்டு'க்கும் வித்யாசம் தெரியாம !!?? ) “ சளிக்கு என்னை புடிக்காது.. எனக்கும் சளியை புடிக்காது நீங்க தாரளமா வாஷ் பண்ணலாம்...”

            அவ்வளவுதான் பிணைக்கைதியை போல் எனக்கு ஒரு வாட்டர் ப்ரூப் கோட்டை மாட்டிவிட்டு போல்டிங் குஷன் சேரில் சாயவைத்து தலையை மட்டும் ஒரு வாஷ் பேஸினுக்குள் விட்டாள்... அடடா என்ன கண்டிஷனரோ தெரியலை...வாசம் தூக்கியது.. ஹேர் மசாஜ் பண்ணி சில்லு சில்லுன்னு தலையை இல்லை தலைமுடியை வாஷ் செய்யும் போது தூக்கமாய் வந்தது.. ஆட்டை தட்டி அழைத்து போவது போல் எழுப்பி  பலிகடாவாக இன்னொரு குஷன் சேரில் உட்காரவைத்தாள்... ஜீன்ஸ் பாக்கெட்டில் சொருகி இருந்த துணி மாட்டும் “ க்ளிப்” ஒவ்வொன்றாய் எடுத்து தலை முடியை பத்து செக்ஷனாய் பிரித்து மாட்டிவிட்டாள்... இடை இடையே' இடை'யில் செருகி இருந்த கோம்ப்பை எடுத்து கோம்ப்பினாள்..அதற்கு மேல் அசால்ட்டாய் கத்தரி எடுத்து கதகளி ஆடி முடித்துவிட்டு.. ட்ரையரை வைத்து அயர்ன் செய்து  “ மேம்.... இப்ப பாருங்க.. செம க்யூட்டா ஆயிட்டிங்க...” கண்ணாடியை பார்த்தேன்... “ டார்லிங்” படத்தில் வரும் பேய் மாதிரி தெரிந்தாலும் க்யூட்டாகதான் இருந்தது...

            “ பில்....”
“ ரிசப்ஷன்ல...”

            “ பெதர் கட்...  இவ்வளவு சார்ஜ்.. டேக்ஸோட...  720 ரூபிஸ் மேம்.. ஒரு பைவ் ஹன்டரண்டு தனியா கட்டி கஸ்டமர் கார்டு வாங்கிட்டா இனிமே வரும் போதெல்லாம் உங்களுக்கு டென் பர்சென்ட் டிஸ்கவுண்ட் கிடைக்கும்.. அதில்லாம டேக்ஸும் கிடையாது...”

            “ ( இனிமே வந்தாதானேம்மா?..”)  இல்ல நெக்ஸ்ட் டைம் பார்த்துக்கலாம் இப்ப பில் மட்டும் எடுத்துக்கங்க... பர்ஸுலிருந்து ஆயிரம் ரூபாயை  நீட்ட பில்லை கிழித்து மிச்ச சில்லறையை கையில் வைத்தாள்...

            ரிவியூ தெரிஞ்சிக்க கமெண்ட்ட வாய்ல வாங்க வேண்டி, “ மேம் யூ ஆர் ஹாப்பி...”? எனி சேஞ்சஸ்...?

“ யெஸ்.. ஹேப்பி... மோர் சேஞ்சஸ்...” ன்னு கையில் இருந்த சில்லறையை பார்த்துசொன்னேன்...”

            வெளியில் ஒரு மணி நேரமாய் ஹெட் செட்டில் பாட்டு கேட்டு கொண்டு வண்டிமேல் 'செட்டிலாகி' இருந்த ஹவுஸ் பாஸுடம் “ என்னங்க ஒரு மோர் பாக்கெட்டை வாங்குங்க.... ?”

“ ஏண்டி... மிக்ஸடு ப்ரூட் சாப்பிடலாம்னு சொன்னியே?”

            கையில் இருந்த ‘மோர்’ சேஞ்சசை பார்த்து இதுக்கு ‘மோர் பாக்கெட்டே “ போதுங்க என்று வாங்கி குடித்து வயிதெரிச்சலை தணித்துவிட்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்தால், என் வாரிசு...  “ எங்கே இப்படி திரும்பு.. அப்படி திரும்பு...” என வீடு வாங்கும் பார்ட்டியை போல் நாலா பக்கமும் சுற்றி சுற்றி பார்த்துவிட்டு சிரித்தாள்.. ம்...ம் நல்லாதான் இருக்கு..

            ஆஹா அப்ப நல்லாத்தான் இருக்கா... என்னங்க டிபனுக்கு ஒரு ஐஞ்சு நிமிஷம் வெய்ட் பண்ணுங்க.. ஆண்ட் ராய்டை எடுத்து “ தலையை சாய்த்து  கோணலாக சிரித்து செல்பி எடுத்து “ எப்பூடின்னு கேட்டு என் தோழிக்கு வாட்ஸ் அப்பில் அனுப்பிவிட்டு டிபன் முடித்து தூக்கம்...”

மறு நாள் குளித்து லேசாய் எண்ணெய் பூசி  ஹேர் பேண்ட்டை போட்டால் கஞ்சி போன காட்டன் மாதிரி சுருங்கி எலி வாலாய் தொங்கியது.... ஐயய்யோ...700 ரூபாயும் போச்சு.. என் ஹேரும்  போச்ச்சே.... ஒப்பாரிக்கொண்டே இருக்கிறேன்.

            இனிமே  நாயித்திக்கிழமை  ப்யூட்டி பார்லர் பக்கம் போனேன்னா கேளுங்க...? ஆங்....!

Monday, 14 March 2016

கதைக்கு பின்னால் நிஜம்............ ப்ளீஸ் உங்கள் ஓட்டு...???

கதை....


 “வித்யா ..நீயே போய்ட்டு வந்துடேன்...”   லேப்-டாப்பில் இருந்து திரும்பாமல் பாஸ்கர்..

“  நடந்துதானா.. நீயே போய்ட்டு வந்துடேன் மா.. வரும்போது பிரசாதம்  நியாபகமா வாங்கிட்டு வந்துடு... நீ போடற டிபனை சாப்பிட்டு தொலைக்கறத விட அத சாப்பிட்டு வயித்த நிரப்பிக்கலாம் ”..  தியா கிண்டல் அடிக்க,
சிவராத்திரி அன்னிக்கு சிவன் கோயில்ல போய் ஒரு முறையாவது தரிசனம் பண்ணினாத்தான் புண்ணியம்.. யாரும் வராட்டி போங்க.. வெளியில் கிளம்பி செருப்பை போடும் போதுதான் பர்ஸில் சில்லறைகளை எடுக்க வைக்க நியாபகம் வந்து பத்து ரூபாய் நோட்டுகளும், கொஞ்சம் சில்லறைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினேன். அம்மா கோவிலுக்கு கிளம்பினால் பூக்கூடை ஒன்றை எடுத்துக்கொள்வாள், அதில் வெற்றிலைப்பாக்கு, பழம், விளக்கேற்ற சின்ன பாட்டிலில் எண்ணெய், பூ என்று  நிரப்பி கையில் எடுத்துக்கொள்வாள். கிளம்பும் போதே வழியில் சித்தி, “ என்ன ஜானு குட்டியோட  கோயிலுக்கு கிளம்பிட்டியாக்கும்? என கேட்டுவைப்பாள்.

           நாமெல்லாம் எங்கே பர்ஸை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பிவிடுகிறோம்... கோவில் வந்து விட்டது.  நல்ல கூட்டம். வெளியில் அங்கங்கே சிறு சிறு பொம்மைக்கடைகள், பலூன் கடைகள் என விசேஷ நாட்களின் களையாக காட்சிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தது. செருப்பு விடும் தேடினேன், காலணி பாதுகாக்கும் இடமோ கடையோ தென்படவில்லை, எல்லோரும் வெளியியிலேயே கும்பலாக விட்டிருந்தார்கள்.  அங்கு கழட்டி விட்டால் மறுபடியும் தேட சிரமமாக இருக்கும்.. இன்னொன்று புதியதாய் நன்றாக இருந்தால் யாரேனும் புண்ணியவதி ஒருத்தி போட்டுக்கொண்டு போய்விடுவாள், இதற்கு முன் அடிக்கடி இப்படி நேர்ந்த அனுபவம்.. அதனால் சுற்றி பார்க்கும்போது ஒரு ஓரமாக சைக்கிளில் பலூன்களை கட்டி விற்றுக்கொண்டிருந்த அந்த ஆள் பக்கமாக சென்று சைக்கிளுக்கு பக்கத்தில் விட்டுவிட்டு பாத்துக்கொள்வார் என்று பிரகாரத்திற்குள் சென்றேன். உள்ளே நிறைய கூட்டம்.. வரிசையில் நிற்பது நம்மவர்களுக்கு ஆகாத காரியம், முட்டி மோதிக்கொண்டு கலைந்த திரளில் பொறுமையாய் வரிசையில் நின்று தரிசனம் செய்துவிட்டு வெளியில் வந்தேன். பலூன் கடைக்காரர் பக்கத்தில் பத்திரமாக இருந்த  செருப்பை போட்டுக்கொண்டு சும்மா எப்படி செல்வது பார்த்துக்கொண்டதற்கு என்று இருக்கட்டுமே என பர்ஸை திறந்து மூன்று ரூபாய் சில்லறையாக அவரிடம் நீட்ட,
         
“ எனக்கு வேண்டாங்க.. இந்த வழியில் வந்தா போதும்னு திரும்பி பார்க்காமல் பலூனை கட்டி குழந்தைகளிடம் கொடுக்க,,

          ச்சே எவ்வளவு மட்டமா நினைச்சிட்டோம்.. ஒருத்தனோட தன்மானத்தை ஏழைன்னு எடைபோட்டுவிட்டுட்டோமேன்னு  என்ற மனசு ஒரு நொடி திட்ட, “ ஸாரி.. ஸாரி.. ஒரு பலூன் ஒண்ணுக்கொடுங்க... பத்து ரூபாயை நீட்டி தேவைப்படாமல் இருந்தாலும் அவரின் நேர்மையான உழைப்புக்கு உதவியாக வாங்கிகொண்டேன்.

          பலூனுடன் நடந்து வரும் போது மனசு லேசாக இருந்தது, தியாவிடம் கொடுத்தாலும் சந்தோஷப்படுவாள் ஆனால் வீடுவரை பலூனை தூக்கிக்கொண்டா போவது?...

பலூன் வாங்க முடியாத ஏக்கத்துடன் அழுகையுடன் அம்மா தோளில் இருந்த அந்த நடைபாதை குழந்தையின் கையில் கொடுத்ததும் வாங்கிக்கொண்டு சிரித்து ஓடியது. எதோ ஒரு சந்தோஷம் அந்த நொடி உலகமே அழகாக தெரிந்தது.. !

ஆமாம் ஒரு வேளை சோற்றுக்கே ஐந்துக்கும், பத்துக்கும் பாடுபடற அந்த பலூன் காரன் உழைக்காம வர்ற காசு எனக்கு வேணாம்னு கெத்தா சொல்றப்ப, இந்த அரசியல்வாதிகளையும் , அதிகாரிகளையும் நினைச்சா..... ? ‘கேப்டன்’ பாணியில் ஒரு பெரிய தூவலை தூவிவிட்டு வீட்டிற்கு  நடையை கட்டினேன்.
-       -   -


நிஜம்....

தேர்தல்ல இலவசம், வாக்குக்கு பணம் இதெல்லாம் நம்ம அரசியவாதிங்களை விட்டு ஒழிய இன்னும் பல வருஷம் ஆகும். தேர்தல் வர்றப்ப எல்லாம் ஒவ்வொரு வீட்டிற்கும்  நபருக்கு இவ்வளவு என போட்டா போட்டிக்கொண்டு ஒவ்வொரு கட்சியும் காசு கொடுக்கிறார்கள். இதை படித்தவர்களும், படிக்காதவர்களும், ஏழை, பணக்காரன் என்று வித்தியாசமில்லாமல் வாங்கி போட்டுக்கொள்கிறார்கள்.

“ ம்... பத்து நாளைக்கு புல் அடிக்க உதவுமே...”  என்று  நினைக்கும் பொறுப்பான குடிமகன்கள்.

“ ஆமா தர்றதை ஏன் வேணாம்னு சொல்லனும்? நம்மகிட்ட அடிக்கறதுதானே..? வாங்கி எதாச்சும் ஒரு பொருளையாவது வாங்கி போடலாம்னு நினைக்கற குடும்பதலைவிகள்...

“ நியாயமா வேணாம்னு சொல்லிட்டு போனாலும் இவனுங்க கட்சி மேலிடத்துல நமக்கு கொடுத்துட்ட மாதிரி கணக்கு சொல்லிட்டு இவனுங்க அடிச்சிக்குவாங்க.. அதுக்கு நாம வாங்கிக்கறதே பெட்டர்... என்று நினைக்கும் நியாயவாதிகள்........


          உங்க எல்லோருக்கும் ஒரு வேண்டுகோள் இந்த தேர்தல்ல  உங்களுக்குள்ள ஒரு ரகசிய கூட்டம் போட்டுக்கங்க, தெருமொத்தம்..  வாக்கு விற்பனைக்கு வர்ற எல்லோருக்கும் ஒகேன்னு சொல்லி காசை வாங்கி பையில் போட்டுக்கங்க, ஓட்டை மட்டும் உண்மையா மக்கள் நலனை சிந்திக்கிற ஒருத்தருக்கு போடுங்க. கலெக்ட் ஆன காசுல பத்து பைசா உங்க உபயோகத்துக்கு எடுத்துக்காம மொத்த தெருப்பணமும் ஊர்ப்பணமா சேகரிங்க.. இப்ப கணிசமா ஒரு தொகை சேர்ந்திருக்கும், அந்த தொகையை உங்க ஊருக்கு தேவைப்படற ஒரு நல்ல விஷயத்தை நீங்களே செஞ்சி ஒரு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துங்க...    நாற்காலியை பிடிக்க நமக்கு வலைவீசற ஒரு சின்ன சில்லறை தொகைக்கே இவ்வளவு நம்மால் பண்ண முடியும்னா நேர்மையான ஆட்சியால் இந்த நாட்டுக்கு எவ்வளவு பண்ண முடியும்னு ஒரு கேள்வியை கேட்டு போர்டு வைங்க...!  உங்கள் துணிச்சலும் ஒத்துழைப்பும் நேர்மையற்றவர்களை அறைந்தாற் போல் இருக்க வேண்டும்.. பிறகாவது ஒழியட்டும் இலவசங்களும், வாக்கு விற்பனையும்..!

Wednesday, 13 January 2016

ஒரு ரூபாதான் வாங்கிக்கங்க......




பண்டிகை வந்தாவே சீப்.. சீப்புனு கடையை விரிப்பாங்க... என்ன சீப்புன்னு “ஷாப் க்ளூஸ்”ஆன்லைன் ஷாப்பை ஆராய்ஞ்சப்ப இது கண்ணுல பட்டுச்சு... அடடா ஒரு ரூபாய்க்கு இப்ப பஞ்சுமிட்டாய் கூட கிடைக்கறதில்லையேங்க... போனா போகட்டும் ஒரு ரூபாதானே வாங்கி வச்சிக்கலாம்னு சரி..  எப்படி பேமண்ட் நெட் பேங்கிங்கா..? டெபிட் கார்டா.. இல்ல கேஷ் ஆன் டெலிவரியான்னு எதுல இந்த ஒரு ரூபாயை பத்திரமா பேமண்ட் பண்றதுன்னு ஜூஸ் குடிச்சிக்கிட்டே சூஸ் பண்ணா கேஷ் ஆன் டெலிவரி இல்லையாம்... ஒன்லி டெபிட், நெட் பேக்கிங்காம்... சரி சரி இந்த சந்தர்ப்பத்தை நழுவ விடக்கூடாதுன்னு...( எத எடுத்தாலும் அஞ்சு பத்து ரூபான்னாவே அடிச்சி புடிச்சி நிப்போம் ஒரு  ரூபான்னு சும்மா விடுவமா?)   “பை நவ்”  ன்னு க்ளிக் பண்ணா அங்கதான் ஆப்பு... பொருள் என்னமோ ஒரு ரூபாதானாம்.. ஆனா கொண்டாந்து கொடுக்க 49 ரூபாயாம்... ஆக மொத்தம் 50 ரூபாயை டெபிட் பண்ணனுமாம்... கொக்கா மக்கா...! இத்த குப்பையில் தேடினாக்கவே கிடைக்கும்டா...!

இத விட நம்ம பாட்டி காலத்து வறட்டியை கூட “ கவ் டங் கேக்” 5 டயா மீட்டர் சுற்றளவு 3 ஜோடி 220 ரூபாய் என்று ஷாப்பிங் தளத்தில் பார்த்ததும் ஷாக் ஆகிவிட்டேன். இதில் 3% வேறு தள்ளுபடியாம்ல?!  என்னதான் தொழில் நுட்ப வேகத்தில் பறந்தாலும் பழமை எல்லாம் தொலையறதில்ல எல்லாமே கிடைக்கும்னு ..  என்ன ஒண்ணு, எங்க பாட்டி ரூபாய்க்கு நாலுன்னு வாங்கிட்டிருந்த வறட்டி இன்னிக்கு இரு நூறு ரூபாய்க்கு ஆறு என்று ஆகிவிட்டிருக்கிறது அவ்வளவுதான்.  யாரெல்லாம் பொங்கல் பானை வைக்கிறீங்களோ அவங்கள்லாம் ஒடனே ஆர்டர் பண்ணிடுங்கப்பா.. அப்புறம் ந்நோ ஸ்டாக் ஆகிடப்போகுது......................!




Wednesday, 6 January 2016

பொங்கல் விழா 2016







  
நான்கு வருடமாக ஜனவரி மாதம் பெண்கள்-மலர் வாசகிகளை  இணைத்து பொங்கல் விழாவை ஒரு நற்பணியாக   வேலூரில் எதேனும் ஒரு ஆதரவற்றோர் இல்லத்தில் உணவளித்து  செய்து வருகிறோம்.  இந்த வருடம் பொங்கல் விழாவை மாறுதலாக  சென்னை வெள்ளத்தில் பாதிக்கப்பட்ட அரசுப் பள்ளி ஒன்றை தேர்ந்தெடுத்து அப்பள்ளியில் சேதமடைந்த அங்கு தேவையான பொருட்களான மின்விசிறி, மைக், ஆம்ப்ளிபையர், பீரோ போன்ற ரூ.90,000/-  மதிப்புள்ள பொருட்களை வாங்கி உதவி செய்தோம். 


ஒரே வாரத்தில் திட்டமிட்டு செய்தாலும் ஜனவரி 4 சிறப்பாக நடந்து முடிந்தது.இந்த நிகழ்ச்சிப் பற்றி   நான் எழுதிய கட்டுரை வரும் வாரம் தினமலர்-பெண்கள் மலரில் வரவிருக்கிறது. 

Friday, 4 December 2015

இது ஒரு பாடம்............









இந்த இயற்கை சீற்றம் எப்படி இருக்க கூடாது என்பதை தெளிவாக சொல்லிவிட்டு சென்றிருக்கிறது.  நிவாரணப்பணிகளில் களத்தில் இறங்கும் போராடும் அனைத்து அன்பு உள்ளங்களும் மனித நேயத்தால் கண்கலங்க வைக்கிறார்கள்.

இது ஒரு பக்கம் இருக்க, நிவாரண பணிகளை பற்றி அரசியல் அரசுத்துறை சார்ந்தவர்கள் தங்களுக்கு சாதகமான கருத்துக்களை சொல்லி பெருமைப்பட்டு கொண்டிருக்கிறார்கள். அரசுப் பள்ளி ஆசிரியை ஆக இருக்கும் தோழி ஒருவர் வாட்ஸ் ஆப் குரூப்பில் பின் வருமாறு கருத்தை கூறி இருந்தார்.....


" இந்த அரசு  ஊழியர்கள் ஒருத்தரும் வாங்குற 
சம்பளத்துக்கு வேலை செய்யறதில்லை.
 இதுல  சம்பளம்  பத்தாதுணு  ஸ்டிரைக் வேற ..!
யாருக்கும் பொறுப்பில்லை. 
எப்பவும் எதிலும் அலட்சியம். 
இவங்களிடம் இருப்பதை எல்லாம் பிடுங்கி, 
தனியார்கிட்ட கொடுத்துடணும் சார். 
அப்போதான் இந்த நாடு உருப்படும்...."

இந்த டயலாகை  அடிக்கடி  நீங்கள் மட்டுமல்ல 
பொது மக்கள்  அனைவரும் சொல்லக் கேட்டிருப்போம்.

இப்போது பெருமழை ஊழித் தாண்டவமாடுகிறது.
சொந்த வீடு பெருமை பேசியவர்கள் எல்லாம் 
வீதியில் நிற்கின்றனர்.

பள்ளிக்கூடங்கள் எல்லாம் அகதிகள் முகாமாக 
மாற்றப்பட்டுள்ளது.

அடுத்து என்ன...செய்வது ...? 
என்று மக்களுடன் அரசாங்கமும் திகைத்து நிற்கிறது.!

கருத்து சொன்ன கந்தசாமிகள் எல்லாம் பாதுகாப்பாக
 அவரவர் வீட்டில் மிளகாய் பஜ்ஜி சாப்பிட்டுக் கொண்டு டிவி பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள்  ......,

அவர்கள் பெரும் நம்பிக்கையைப் பெற்ற தனியார்  பண  முதலைகளான  டாடா, அம்பானி,
 அதானி எல்லாம் தொடர்பு எல்லைக்கு அப்பால் இருக்க.....,

இடுப்பில் கயிறு கட்டிக் கொண்டு, பொங்கி வரும்
 ஏரியில் குதித்து மதகுகளை சரி செய்யும் 
பொதுப்பணித்துறை ஊழியர்களும்...,

கொட்டும் மழையிலும், வெற்றுடம்புடன் 
சாக்கடையில் குதித்து, வெறுங்கையாலேயே அடைத்துக்கொண்டிருக்கும் ப்ளாஸ்டிக் கழிவுகளை 
வாரி வெளியே போடும் மாநகராட்சி ஊழியர்களும்....,

கீழே வெள்ளமும் மேலே மழையும் கொட்டிக் கொண்டு 
இருந்தும் எந்தப் பாதுகாப்புமின்றி துணிச்சலாக டிரான்ஸ்ஃபாரத்தில் ஏறி மின் தடங்களை சரி செய்து 
தரும் மின்வாரிய ஊழியர்களும்....,

தனியார்  பேருந்துகள்  எல்லாம்  நின்று விட ,
அரசு தந்த ஓட்டைப் பேருந்துகளின் உள்ளே,
 தன் தலைக்கு மேலே கொட்டும் நீரிலிருந்து தப்பிக்க 
தலையில் ப்ளாஸ்டிக் கவரை சுற்றிக் கொண்டு 
வெள்ளம் பாயும் ஓட்டைச் சாலைகளில் பேருந்துகளை 
இயக்கும் மாநகர போக்குவரத்து ஊழியர்களும்..,

எல்லாவற்றையும் அடித்துக் கொண்டுச் செல்லும் ஆற்று வெள்ளத்தில் துணிச்சலாக குதித்து, வீட்டில் வந்து சேரும் விஷப்பாம்புகளை வெறும்கையில் தூக்கி, ஆள் உயர தண்ணீரிலும் நீந்தி சென்று கடமையாற்றும் 
தீயணைப்புத்துறை வீரர்களும்... 
இன்ன பிற  அரசுத் துறை ஊழியர்களும் ..... இது எல்லாவற்றையும் விட கருணை கடவுளாக விளங்கும் 
காவல்  துறையினரும் ...... 

இப்போது கதியற்று திகைத்து நிற்கும் சாமானிய
 மக்களுடன் துணை நிற்கின்றனர். உதவுகின்றனர் .

இரவு, பகல் இல்லை. வீடு, மனைவி கவலை
 இல்லை. பசி, தூக்கம்,ஓய்வு இல்லை.

குறைந்த பட்சம் அருகில் இருந்து தட்டிக் கொடுக்க
எந்த அதிகார வர்க்கங்களும்  கூட இல்லை.

இருந்தும், உயிர்  பயமற்று  மிகத் துணிச்சலாக
மக்கள் பணியில் கடமையாற்றும்
 இந்த மாமனிதர்களை 
பாராட்டுங்கள் ..
வாழ்த்துங்கள் 

அரசியல்வாதிகள் வெள்ள நிவாரணத்தை வைத்து அரசியல் பண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றால் இவர்கள் ஏன் இப்படி?

உதவி செய்வது யாராக இருந்தாலும்  நன்றி கூறுவது நல்லது.

இவர் சொன்ன  கடைமை ஆற்றும் இந்த ஊழியர்கள் எல்லாம் அந்த பணியை செய்வதற்காகத்தானே இருக்கிறார்கள்..? அதற்காக தான் அவர்களுக்கு ஊதியம் கொடுக்கப்படுகிறது.

இவர்கள் பணி இத்தனை கடுமையாக இருக்கிறது என்று நினைத்தால் அழுக்கு படாமல் பணி புரியும் உங்கள் ஊதிய அளவை இவர்களுக்கு வழங்கிவிட்டு அவர்கள் பெறும் ஊதிய அளவை நீங்கள் வாங்கிக்கொள்ள தயாரா தோழி?

என் வீட்டு பக்கத்தில் ஒரு தோழி தொலைக்காட்சியை பார்த்து வெள்ளப்பாதிப்பின் மக்கள் படும் துயரங்களை கண்டு என்னால் முடிந்த சிறு உதவியேனும் செய்யவேண்டுமே என்று வருத்தப்பட்டுக்கொண்டே இருந்தார்..இன்றைக்கு முழு மூச்சாக இறங்கி அவர் வீட்டிலேயே 75 பேர் சாப்பிடும் அளவு புளியோதரை, சப்பாத்தி, சைட் டிஷ் என செய்து அவர் கணவரிடம் வேனில் கொடுத்து அனுப்பியுள்ளார். இத்தனைக்கும் அவர் அரசாங்க வேலையிலோ, வசதிமிக்க குடும்பமோ இல்லை.. மிகவும் நடுத்தரமான குடும்பம்தான். இவர் போன்று மனிதாபிமானம் மிக்கவர்கள் தான் ஊர் ஊராக ஏன் அயல் நாடு வாழ் தமிழர்களும் மனித நேயத்துடன் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் துயரம் பொறுக்காமல் உதவிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்....பேஸ்புக், டீவிட்டர், வாட்ஸ்-அப் குரூப் என உதவி புரிய குரல் கொடுத்து செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.  சக மனிதனுக்கு உதவும் இந்த நல்ல எண்ணம்தான் நமக்கு தேவை. இதில் எந்த சாயமும் நாம் பூசிக்கொள்ள வேண்டாம்.


அரசுப்பள்ளிகளில் எத்தனை பேர் சின்ஸியரா பணி புரியறாங்கன்னு தெரியலை.  நேர்மையாக பணிபுரிவர்களை நான் குறை சொல்லவில்லை. அரசு பள்ளியில் கடமை தவறாமல் கல்விப்பணி ஆற்றும்  அவர்கள் குழந்தைகளை மட்டும் ஏன் அரசுப்பள்ளியில் சேர்ப்பதில்லை என்பதுதான் எனக்கு தெரியவில்லை...எத்தனை அரசு பள்ளி ஆசிரியர்கள்  தங்கள் பிள்ளைகளை அரசாங்க பள்ளியில் படிக்க வைக்கிறீர்கள்? அரசுப்பணி என்று பெருமையாக பேசிக்கொள்ளும் அரசு ஊழியர்கள் உடல் நிலை சரியில்லை என்றால் தனியார் மருத்துவமனைகளுக்கு ஏன் போகிறார்கள்? அரசு மருத்துவமனைக்கு ஏன் செல்வதில்லை?


எனக்கு தெரிந்த ஒரு அண்ணா எந்த வேலைக்கு போனாலும் அங்கு எதாவது சரியில்லைன்னு வேறு இடம் போய்டுவார், சமீபத்தில் அவர் வேலைக்கு போன இடம் வேலூர் பஸ் நிலையத்துக்கு அருகாமையில் உள்ள ஒரு பிரபல ஹோட்டல் அங்க ட்ராபிக்கை அடைத்து கார்கள் வரிசைகட்டி நிற்கும். வாடிக்கையாளர்கள் ஜே ஜேன்னு கூட்டமாக இருக்கும். அங்கேயும் ஒரு மாசத்துலயே நின்னுட்டார். ஏனென்று விசாரிச்சா சொல்றார்,
"என்னமோ போங்க வெளியில்தான்  பார்க்க அத்தனை பந்தா உள்ளே சமைக்கிற இடத்துல ஒரு பக்கம் எலி செத்துக்கிடக்கு அதை அப்படியே காலால் தள்ளிட்டு சுத்தம் பண்ணாம அங்கயே காய் கறி நறுக்கறாங்க, அங்க இருக்கற பிரிட்ஜ் சுத்தம் பண்ணி பல வருஷமா ஆகியிருக்கும். கொஞ்சம் கூட மனசாட்சியே இல்லாமல் சுகாதாரக்கேடா செஞ்சிட்டு இருக்காங்க, உணவுத்துறை அதிகாரிங்க பேருக்கு வந்துட்டு கவர் வாங்கிட்டு போய்டறாங்க, முதலாளியிடம் இந்த அசுத்தம் பற்றி சொன்னால் உன் வேலை என்னவோ அதை மட்டும் பாரு இல்லாட்டி போய்ட்டே இருன்னு சொல்றார்...என் மனசாட்சிக்கு புடிக்கலை அதான்  நின்னுட்டேன் என்றார். மனசாட்சியோட எந்த வேலையும் சரியா செய்யனும்னு  நினைக்கற பள்ளியிறுதி மட்டுமே படித்த அவருக்கு எங்கே வேலைக்கிடைக்கும்?

மக்களோட ஆரோக்கிய விஷயத்துல கண்டிப்பா இருக்க வேண்டிய அரசு அதிகாரிகள் பேருக்கு ஒன்றிரண்டு பேரை பிடித்து கணக்கில் காட்டிவிட்டு மற்றவர்களிடம் கவர் வாங்கிக்கொண்டு வளரவிடுவதால் தானே அம்பானிகளும் அதானிகளும் உருவாகிறார்கள்....?

ஒரு தோழி ஒருத்தி சிறு சேமிப்பு முகவராக இருக்கிறார் அதற்கு ஊக்கத்தொகையாக அரசாங்கத்திடமிருந்து வரும் செக்கை வாங்க கலெக்டர் அலுவலகம் சென்றார், அப்போது வேறு வேலையாக நானும் அவருடன் சென்றிருந்தேன். அந்த செக்கை வாங்கிக்கொள்ள அங்குள்ள அலுவலரிடம் இரு நூறு ரூபாயை தந்தாள். உடனே லெட்ஜர்ல கையெழுத்து உடனே செக், வெட்கமே இல்லாத அவர்கள் அந்த இரு நூறு ரூபாயை அங்கிருந்த மூன்று பேரும் பங்கிட்டு கொண்டார்கள். தோழி வாங்கியது வெறும் இரண்டாயிரம் ரூபாய் செக் அதற்காக அவர் எத்தனை உழைத்திருப்பார், இவர்கள் இங்கு அரசாங்க ஊதியமே குறைந்த பட்சம் சௌகரியமாக வாழ கிடைக்கும் போது ஆடம்பரமாக வாழ எதற்கு குறுக்கு வழியை கையாள்கிறார்கள்? நான் தோழியை திட்டினேன் எதற்கு நீ காசு கொடுத்த அவங்க வேலையதானே செய்றாங்க என்றேன். அதற்கு அவ கொஞ்ச நேரம் இங்க வேடிக்கை பாரு அதோ உட்கார்ந்துட்டு லெட்ஜரை தேடிட்டு இருக்காரே அந்த முகவர் பைசா தரமாட்டார் அதனால் இன்னிக்கு மதியம் ஆனா கூட இவங்க அப்படி ஒரு ஆள் உட்கார்ந்து இருக்கிற மாதிரியே கண்டுக்க மாட்டாங்க... பாவம் அவர் வந்து எவ்வளவு நேரமா காத்திருக்காரோ , நான் வழக்கமா கொடுக்கறதால் அஞ்சு நிமிஷத்துல முடிச்சிட்டாங்க, இல்லாட்டி நானும் மணிக்கணக்கா காத்திருக்கனும், செக் வந்திருந்தால் கூட கையெழுத்து போடாம இன்னொரு நாள் வாங்க அவர் ஊர்ல இல்ல இவர் ஊர்ல இல்லைன்னு அலைக்கழிப்பாங்க, இவனுங்களோட அலைய முடியாது அதான் ஒழிஞ்சி போகட்டும்னு தந்து வெளிய வந்துடறேன், என்றார். நாங்கள் வெளிய வரும் போது புதிதாய் வந்த நகை பற்றி பெண்  அலுவலர் சொல்லிக்கொண்டிருக்க மற்ற இரண்டு ஆண்  அலுவலர்களும் கேட்டுக்கொண்டு சின்சியராக வீட்டுக்கதை பேசிக்கொண்டு இருந்தார்கள்....


இங்கு தனியார் நிறுவன கணக்கை சரி பார்க்க ஆடிட் வரும் அரசு ஆடிட்டர்களில் எத்தனை பேர்  நூறு சதவீத உண்மையாக இருக்கிறார்கள்?

சேல்ஸ் டாக்ஸ் , இன் கம் டாக்ஸ் என்று பேருக்கு வந்து ஓசியில் மதிய உணவை செமையாக கட்டு கட்டிவிட்டு ஒரு கவரோடு வெளிய போறவங்கதான் நிறைய பேர் என்பதை மறுக்க முடியுமா?

கடை நிலை அலுவலரிலிருந்து உயர் அதிகாரி வரை உள்ள அரசு அதிகாரிகள்  நூறு சதவீதம் பேரும் யாருக்கும் அடிபணிய மாட்டேன் என் பணியில் நூறு சதவீதம் உண்மையா நேர்மையா இருப்பேன்னு சபதம் எடுத்து செயலாற்றினா  நாட்டை கொள்ளை அடிக்கற இந்த அரசியல்வாதிங்க காணாம போய்டுவாங்க.. தனியார் நிறுவன கொள்ளைகளும் குறையும்.

இங்க நாட்டை காலி பண்றது    நேர்மையற்ற அரசியல்வாதிங்களும், அரசு துறையினரும்தான்...

ஒரு சிலர் நேர்மையாக இருந்தாலும் ஒரு டம்ளர் பாலில் கலந்த ஒரு துளி விஷம் மாதிரிதான்  பயனில்லாமல் போகின்றது.


தேர்தல் சமயத்தில் ஆயிரம் இரண்டாயிரம் வாங்கிக்கொண்டு இலவசங்களை வாங்கி கொண்டு பிரச்சினை வரும் போது மட்டும் குரல் கொடுக்கும் பாமர மக்கள் ஒரு நேர்மையான அதிகாரி போராடும் போது அவருக்கு சப்போர்ட் செய்தால்தானே மாற்றம் வரும்?

இனி ஒட்டுமொத்த பொதுமக்களாக நின்று தவறுகளை எதிர்த்தால் மட்டுமே எதிர்காலம் மிஞ்சும்.....!

இப்போதுள்ள துடிப்பான இளைஞர்கள் சமுதாய நோக்கோட இருக்காங்க இனி அடுத்த பத்து வருஷத்துல மாற்றம் வந்துடும்ல என்று நான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே," க்கும்....அந்த பையன் ப்ரெஷ்ஷா வேலைக்கு சேர்ந்தவன் தான் அவன் ஊருக்கு ட்ரான்ஸ்பர் வாங்கிட்டு போக ஒன்றரை லட்சம் லஞ்சம் கொடுத்துதான் இருக்கான், அவன் என்ன பண்ணுவான் செலவு பண்ணதை வாங்கதானே ட்ரை பண்ணுவான்னு குருப் ல ஒருத்தர் கேள்வி கேட்க  யோசனையாத்தான் இருந்தது.. அது மெய்யாகவே நடந்தால் கொடுத்ததை வாங்க... போட்டதை எடுக்கன்னு இந்த கதை  இப்படியேதான் போய்ட்டே இருக்குமா?  இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல நாள்லன்னு காத்திருக்க வேண்டியதுதானா?

மாற்றம் ஒன்றே மாறாதது... ஊழலை மாற்ற முடியாத மாற்றத்தையா? 


( நீ எப்படி இருக்கேன்னு யாராச்சும் என்னை கேட்டா 99% நேர்மையாத்தான் இருக்கேன்னு சொல்ல முடியும்...டவுன் பஸ்ல கண்டக்டர்  நான் இருக்க பக்கம் வராம போய் ஸ்டாப்பிங் வந்து இறங்கிட்டா கூட கண்டக்டர்  இருக்க பக்கமா போய் அந்த மூன்று ரூபாயை கொடுத்துட்டு அப்பாடான்னு மூச்சு விடற நேர்மை....)

சற்று முன் செய்தியாக தனியார் மருத்துவமனையில் மின்தடையால் சிலர் இறந்தது துன்பமான செய்தி . மிச்சமுள்ளவர்களை அரசு மருத்துவமனைக்கு கொண்டு சென்றிருக்கிறார்கள்.

தனியார் மயம் எப்போதும் சுயநலம் சார்ந்த வணிகம் சார்ந்த பணம் கொட்டும் தொழில்தான். அவர்களை அரசாங்கம் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். அரசு மருத்துவமனைகளின் மீது முழு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்த வேண்டும். ஒரு வாரம் முன்பிருந்தே பேரிடர்ப்பாடாக இருக்கும் போது தற்காப்பு நடவடைக்கைகளில் அரசு கூடுதல் கவனம் செலுத்தி நெறிப்படுத்தி இருந்தால் நிறைய இழப்புகளை தவிர்த்து இருக்கலாம்.

அரசும், அரசு அதிகாரிகளும், பொதுமக்களும் விழிப்பாக உண்மையாக இருந்தால் மட்டுமே இந்த சுய நல போக்குகள் விடைபெறும்.





Saturday, 17 October 2015

ச்ச்சும்மா............சீரியஸாவே இருந்தா எப்படி?




நேற்று...........
அச்சு ஸ்கூல் கிளம்பும் நேரம், அவசரமாக வந்து...
“ மாம்..இதுல ஒரு கையெழுத்த போடேன்” பிளைன் பேப்பரை நீட்டினாள்.
“ என்னடி இது வெத்து காகிதம்.. என்ன விஷயம்னு சொல்லு.. அப்பதான் போடுவேன்...”
“ ஆமா நான் இன்னும் மேஜரே ஆகல.. உன் சொத்தையா எழுதி வாங்கிக்க போறேன்... போடும்மா மேட்டரை நான் எழுதிக்கறேன் எனக்கு டைம் ஆகுது....”
“ என்ன மேட்டர் சொன்னாதான்...”
“ அதெல்லாம் நானே எழுதிப்பேன் சொன்னா உனக்கு புரியாது...”
“ ஹோய்.. யார பார்த்து என்ன சொல்ற... ஊரே நம்ம பாத்து புத்திசாலின்னு சொல்லுது...( அடிப்பாவி யாரும் அப்படி சொல்லலையே?... ச்சீ மைண்ட் வாய்ஸ் தொல்லை பெரிசா இருக்கு....) சரி சரி  நீயே எழுதிக்க..ஆனா விஷயத்த மட்டும் சொல்லு..”
“ இல்லம்மா.. நேத்து வொய்ட் ஷூ போட்டுட்டே போகலையா? பி.டி மாஸ்டர் கிட்ட மாட்டிக்கிட்டேன்... ‘ ஏன் போடலைன்னு ‘ கேட்டதுக்கு ‘ ‘எனக்கு ஷூ போட்டா அலர்ஜியா வருது அதனால மாம் வேணாம்னுட்டாங்கன்னு’.. சொல்லி தப்பிச்சிட்டேன்மா, அதுக்கு அந்த மாஸ்டர், “ சரி சரி நீ இனிமே ஷூ போடாம இருக்க இது போல் எனக்கு ஸ்கின் அலர்ஜி இருக்குன்னு... ‘ அம்மா ‘ கிட்ட லெட்டர் வாங்கிட்டு வா....ன்னு சொன்னார். ‘ சார் இதுக்கெல்லாம் போய் முதலமைச்சர் கிட்ட லெட்டர் வாங்கிட்டு வரனுமான்னு’ அப்பாவியா கேட்டுட்டேன்... ஸார் ஸ்கேலை எடுத்து அடிக்கிற மாதிரி பூச்சாண்டி காட்டிட்டு, ‘ வர வர இந்த பசங்களுக்கு வாத்தியாரை ஓட்டறதே வேலையா இருக்கு... நாளைக்கு வர்றப்ப வீட்ல உங்க மம்மி ஸைன் போட்டு லெட்டர் வாங்கிட்டு வந்தாதான் அலோவ் பண்ணுவேன்...’  நுட்டார்மா... ஸோ நீ  ஸைன போடு மேட்டர நான் பில் பண்ணிக்கறேன்.
“ ஆமா நீ ஏன் நேத்து  ஷூ போடாம போன..?”
“ வொய்ட்  ஷூ ப்ளாக் ஷூ மாதிரி டர்ட்டியா இருந்துச்சி அதவேற துடைச்சி பாலிஷ் போட்டுட்டு அதான் செப்பல் போட்டுட்டு ஓடிட்டேன்...”
“ சோம்பேறி உன்னால் ஷூக்கு கூட பாலிஷ் போட முடியலையா? ஷூ போட்டாதான் ஒரு ‘நீட்டா’ இருக்கும்?”
“ அட போம்மா நம்மூரு வெய்யிலுக்கு கால் எல்லாம் கச கசன்னு இருக்கு... ப்ளீஸ் எனக்கு ஷூ போட புடிக்கல... ஒரே ஒரு ஸைன போடும்மா..”
போய்த்தொலை....
இன்று...
தலை குளித்த ஈரம் காயமல் இருக்கவே லூஸ் ஹேர் விட்டு ஆபிஸில் வந்து உட்கார்ந்தாயிற்று...
சில்லுன்னு மைண்ட் ப்ரெஷ்ஷா இருக்கவே இன்னிக்கு என்ன செய்யலாம்னு மனசு எஸ்டிமேட் போட்டுச்சு...
மூளை அரை மணி நேரமா ஊர் உலகம் எல்லாம் சுத்திக்கிட்டு திங்க் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கப்ப...
“ படக்” ன்னு சத்தம்... பவர் கட்.
பல்பு, ஏஸி எல்லாம் வாயை மூடிக்கொண்டது. கொஞ்ச நேரத்துலயே சாம்பிராணி கரண்டியில கொட்டி வச்ச நெருப்பு மாதிரி தகிக்க ஆரம்பிச்சிடுச்சி...
சரி சரி ஜெனரேட்டரை போட்டுருவாங்கன்னு மனசை சமாதானம் பண்ணிக்கிட்டு காத்திருக்கேன்...
5.... 10....20...30....
அரைமணி  நேரமாகியும் எந்த எபக்ட்டும் காணோம்.... ஆபிஸ் பையன் வந்து, “ மேம்...  நேத்து இன்னொரு ஏஸீயோட கம்ப்ரஸர் எரிஞ்சுடுச்சி இல்ல அதான் வொயர் எல்லாம் சேஞ்ச் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காங்க.. அதனால் எல்லா லைனும் கட் பண்ணி இருக்காங்க... சரியாக இன்னும் ஆப் அன் அவர் ஆகும்.....” ன்னு எரியறதுல இன்னமும் தூபம் போட்டு போனான்.
லூஸ் ஹேர் எரிச்சல் ஹேர் ஆகி பின் கழுத்தெல்லாம் நச நசக்கவே, தாள முடியாமல் ஹேண்ட்- பேக்கில் இருந்த ஹேர்- பேண்டை எடுத்து  டைட்டா போனிடெய்ல் போட்டுவிட்டு பக்கத்திலிருந்த மவுஸ்- பேடை எடுத்து விசிறிக்கொண்டே.,
“ அட போங்கப்பா... நம்மூரு வெயிலுக்கு எல்லாம் கிரண்பேடி கட்டிங்கோ , இல்ல முனியம்மா கொண்டையோதான் லாயக்கு....அக்டோபர் ல கூட இந்த ஆத்து ஆத்துதே ?!”
“ஆங்... உனக்கு வந்தா ரத்தம்... எனக்கு வந்தா தக்காளி சட்னியா? “ ‘நீட்’ டாம்ல நீட்டு... ? அச்சுவின் சவுண்ட் வாய்ஸ் காத்துல வந்து காதை ‘ கொய்ங்’ ன்னு ஆக்கிடுச்சு!
(  தனக்கு வந்தாதான் தலைவலி தெரியுமாம்... ஸ் அப்பாடா உலகத்துக்கு ஒரு பெரிய நீதிய சொல்லியாச்சி...! )