மனம் கனத்த ஒரு வாசகரின் கடிதம்...........!

நேற்று அலுவலகம் விட்டு வந்து வீட்டு வேலைகளில் பரபரப்பாக இருந்த போது எனக்கு தபாலில் வந்த புத்தகங்களையும், போஸ்ட் கார்டு தபால் ஒன்றையும் என் மாமியார் கொடுத்தார். தபாலை மேலோட்டமாக படித்தேன்...

அன்புள்ளம் கொண்ட உஷா மேடம் அவர்களுக்கு, குளிக்கரை ____________ எழுதியது. தாங்கள் எழுதும் கதைகள் அனைத்தையுமே விரும்பி படிப்பவன் நான். தாங்கள் எழுதிய வாரமலர் இதழில் கதை படித்து மிகவும் களிப்புற்று உடனே தினமலர்-வாரமலர் ஆசிரியருக்கு நன்றி கடிதம் அனுப்பினேன். தாங்கள் என் போன்ற வாசகர்களுக்காக தொடர்ந்து பல கதைகளை எழுதி அதன் மூலம் சமுதாயத்திற்கு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த வேண்டுமென கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

இப்படிக்கு,

...............

            சரி யாரோ ஒரு வாசகர் எழுதியிருக்கிறார்... பிறகு படித்து பதில் அனுப்பலாம் என்று வைத்து விட்டேன். டிபன் செய்து கொண்டிருக்கும் போது யோசனை வந்தது... வழக்கமாக தினமலரில் என் முகவரி, தொலைபேசி யாருக்கும் கொடுக்க மாட்டார்களே... பெண் வாசகிகள் என்றால் மட்டும்  விசாரித்து விட்டு என் தொலைபேசி எண்ணை தருவார்கள். ஆனால் ஒரு வாசகரிடம் இருந்து கடிதம் நம் வீட்டு முகவரிக்கு எப்படி வந்தது? என்று யோசித்து மீண்டும் கடிதத்தை எடுத்து பின்பக்கம் அனுப்பியவர் முகவரியை பார்த்து ......... வியப்பு மேலிட்டது..

..................  B.A.,

S/o..............,

‘ 3’ Block,

Central Prison,

Trichy.

கடிதம் அனுப்பியவர்     திருச்சி மத்தியச்சிறையில் இருக்கும் ஒரு சிறைக்கைதி...! கடிதம் தணிக்கை செய்து அனுமதிக்கப்பட்டது என்ற திருச்சி மத்திய சிறைச்சாலை முத்திரையுடன் இருந்தது...!

என் முகவரியை பார்த்தேன்....  உஷா அன்பரசு( கதாசிரியர்), சத்துவாச்சாரி, வேலூர் என்று தெரு, வீட்டு எண் எதுவும் இல்லாமல்... கிடைத்து விடும் என்று நம்பிக்கையில் ஊர் பெயரை மட்டும் குறிப்பிட்டு அவர் அனுப்பியிருந்த கடிதம் எனக்கு கிடைத்து விட்டது.

கடிதத்தின் பின்பக்கம்...

இக்கடிதம்  கண்டு எனக்கு பதில் கடிதம் போட்டால் மிக உயர்ந்த சந்தோஷமடைவேன்..! என்று எழுதியிருந்தார். கொஞ்சம் படித்துள்ள இவர் என்ன தவறிழைத்திருப்பார்...? சமூக விழிப்புணர்வுக்காக சிந்தித்து அதை தெரிவிக்க முயற்சி எடுத்து கடிதம் அனுப்பியிருக்கும் இவர் என்ன குற்றம் செய்திருப்பார்?

மனம் என்னவோ போல் ஆகிவிட்டது...  கோபம், ஏமாற்றம், துரோகம் போன்ற எதோ ஒரு மன உணர்வின் தாக்குதலில்  ஒரு நிமிடத்தில் யோசிக்காமல் குற்றம் செய்துவிட்டு பிறகு அதற்கான தண்டனை அனுபவிப்பவர்கள் வலி எத்தனை கொடியது...  சூழ் நிலையால் குற்றம் செய்துவிட்டு பிறகு ஆயுள் முழுக்க வருந்துபவர்களைத்தான் இங்கு குறிப்பிட்டு சொல்கிறேன். குற்றமே தொழிலாக கொண்ட மனித மிருகங்களை பற்றி அல்ல!

வாய்க்கா வரப்பு தகறாரில் தந்தையை  தவறாக பேசியதால் பங்காளியை அடித்து போட்ட மகன்கள்.......

 பாலியல் துன்புறுத்தலுக்கு உள்ளான தங்கையின் கொடுமை சகியாமல்  அரிவாளை தூக்கிய அண்ணன்...       

வாழ்க்கை இணையின் துரோகங்கள்....

இப்படி எதேதோ சூழ் நிலையில் அகப்பட்டு       அவசரத்தில் தன் நிலை இழந்த அந்த குற்றவாளிகளின் நிலை என்ன? அவர்களுக்குள் மனிதம் விழிக்காதா? இந்த சமூகம் அவர்களை எப்படி பார்க்கிறது?

ஒரு வகையில் அவர்கள் மீதும் மனிதாபிமானம் வைக்கவே தோன்றுகிறது. அன்பு ஒன்றே மனிதம் மீட்டு தரும்.... !

சூழ் நிலை கைதிகளை சந்தித்து நல்வழிப்படுத்த வேண்டும் என்றே தோன்றுகிறது..!

முடிந்தால் திருச்சி நண்பர்கள் யாரேனும் இந்த வாசகரை பார்த்து அவர் சூழ் நிலைக்கு அகப்பட்ட கதையை கேட்டு எனக்கு தெரிவிக்க முடியுமா?....  அப்படியே “அமைதியான எதிர் கால வாழ்விற்கான என் வாழ்த்துக்களையும்......  நான் சொன்னதாய் சொல்ல முடியுமா?

விரும்பினால் என் மெயிலுக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்க...  பெயரை அனுப்பி வைக்கிறேன்.

பொங்கல்....................

ஆடை குவியல்களிடையில்..

மனம் கசங்கி போய் கிடந்த

அங்காடி ஊழியர்கள்..

உறக்கம்  நுழையவிடாமல்

பாட்டொன்று கேட்டவாறு

பாதமாடிய... தையல்காரர்கள்...

திரு நாளும் வெறும் நாளாய் போய்விட்ட

அவர்கள்-

நினைவுக்கு வந்துதான் போனார்கள்..

பொங்கல் புதுத்துணியில்..!

-------------

பொங்கலுக்கு துணி எடுக்க சென்னை சில்க்ஸ் போயிருந்தோம்...  நான் செலக்ட் பண்ணிக்கொண்டிருக்கும் போது ஒரு பெண்  ஊழியர் பக்கத்திலிருந்த மற்றொரு ஊழியரிடம் வருத்தத்தோடு புலம்பி கொண்டிருந்தார்... “ எங்களுக்கும் குழந்தை குட்டிகளோட கொண்டாடனும்னு ஆசை இருக்காதா? அரை நாள் கூட லீவு இல்லைன்றாங்க..” 

கடையின் வெளியே ஷோவாக வைத்திருந்த பொங்கல் பானையும்... பொய்யாய் எரிந்த தீயில் வழிந்து கொண்டிருந்த நுரை போல்தான்  இவர்களின் கனவுகளும்!

இந்த சீசனில் பார்த்தால் மூலை முடுக்கில் இருக்கும் தையல் கடை கூட பிஸியாக இருக்கும்... இரவு முழுக்க கதவடைத்து பாட்டு போட்டு தைத்து கொண்டிருக்கும் தையல்காரர்கள்... 

பாதை ஓரத்தில் படுத்து கிடந்த அந்த முதியவர் பக்கத்திலிருந்த மாட்டுச்சாணம் நனைத்ததில் கோணிப்படுக்கையை சுருட்டி வேறிடம் தேடிக்கொண்டிருந்தார்... பேருந்து  நிலையம் ஒன்றில்.....

மருத்துவமனை ஊழியர்கள்....

இப்படி இன்னமும் நிறைய பேர்... திரு நாளும் வழக்கமான  நாளாய் ...! 

அதோடு இல்லாமல்....

 நாட்டைக்காக்க  எல்லையில்  இருக்கும் ராணுவ வீரர்கள்.....

இவர்கள் அனைவரும் என் நினைவிற்கு வந்துதான் போனார்கள்.... என் அன்பை உரித்தாக்கி கொண்டாடினேன் அவர்களனைவருடனும்...!

 

ஹலோ....

அபார்ட்மெண்ட் வீடுகளில் வசிப்பவர்களின் உலகம், நட்பு பற்றி எல்லாம் எனக்கு பரிச்சயமில்லை. சில நாட்களுக்கு முன் இங்கிருக்கும் என் தோழி அவர் அபார்ட்மெண்ட்டில்  நடந்த ஒரு விழாவிற்கு அழைத்திருந்தார். என் மகளுடன் சென்றிருந்தேன்... குறைந்தது 300 வீடுகளாவது இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.. மழலைப்பட்டாளங்கள் விழாவை உற்சாக ரகளைபடுத்திகொண்டிருந்தார்கள்.  அங்கிருந்த ஒவ்வொரு குடும்பங்களும் ஒற்றுமையாய், அன்பாய் விழாவை சிறப்பித்து கொண்டிருந்தார்கள். நேரம் போனதே தெரியவில்லை... மனசு முழுக்க மகிழ்ச்சி மட்டுமே நிறைந்திருந்தது. அங்கு இனம், மதம் கடந்த மனித அன்பை மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது.  நிகழ்ச்சி முடிந்து கிளம்பும் போது அந்த அபார்ட்மெண்ட்டின் ஒரு வீட்டின் முன் ‘ டூ லெட்’ போர்டு மாட்டியிருந்தது.. அதை பார்த்து விட்டு என் மகள், “ மா.. நம்ம வீட்டை வாடகைக்கு விட்டுட்டு இங்க வந்துடலாமா?ன்னு கேட்டப்ப விளையாட்டை தொலைத்து வளரும் அவள் ஏக்கம் தெரிந்தது. அபார்ட்மெண்ட்டில் வசிப்பது மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கைதான்! ( எல்லா அபார்மெண்ட்டும் இப்படி இருக்கான்னு மத்த அபார்ட்மெண்ட்வாசிகள்தான் சொல்லனும்.......)

         

 இங்கு நான் இருக்கும் பகுதி தனி வீடுகள்தான். பெரும்பாலான பெண்கள் வீட்டிலிருப்பவர்கள். என்னுடன் நட்பாக பேச சம வயது தோழியோ என் மகளுடன் விளையாட அவள் வயது சிறுமிகளோ யாருமில்லை...  வீடு, வேலை என்று நேரம் போய் கொண்டிருப்பதால் வெறுமை தெரிவதில்லை. அக்கம் பக்கம் இருப்பவர்களுடன் அதிக நட்பு கொள்ளாமலும் ஒரேடியாக ஒதுங்கி போகாத அளவும்தான் இருப்பேன். இங்கிருக்கிற பெண்கள் அவங்க வீட்டு குப்பையை நைசா அடுத்த வீட்டுக்கு தள்ளுவாங்க.. சமைத்து முடிச்சதும் முடிஞ்சா சீரியல் பார்ப்பாங்க.. இல்லன்னா இவங்க சீரியல் ஓட்டுவாங்க... ரெண்டு மூணு பெண்கள் ஒண்ணா உட்கார்ந்துட்டு புறணி பேசி கொண்டிருப்பாங்க...  எப்பவும் அடுத்தவர்களை  நோட்டம் விடுவதும், அவர்களை பற்றி வம்பு பேசுவதும்தான் இவர்களுக்கு வேலை. இப்படி பட்டவர்களிடம்  நட்பாகவும் இருக்க முடியாது, அவர்களை திருத்தவும் முடியாது. அடுத்தவர்களை பற்றி பேசுவதால் என்ன லாபம் என்று தெரியவில்லை. உருப்படியான எந்த விஷயத்துக்கும் முன் வரமாட்டார்கள். முக்கால்வாசி பேருக்கு நான் எழுதுவதே தெரியாது. பக்கத்தில் இருக்கும் வட்டங்கள் இப்படி இருக்கிறது.

ஆனால்.. சற்று தொலைவிலும், வெகு தொலைவிலும் உள்ள நட்பு வட்டங்கள்  ரொம்ப நேசத்தோடு இருக்கிறது. எழுத்தின் மூலம் சம்பாதித்த உறவுகள் உன்னதமான அன்பை செலுத்துகிறார்கள்.  அம்மா, அப்பா, சகோதர, சகோதரிகள் என்று நிறைய உள்ளங்கள். திருச்சியிலிருந்து ஒரு அம்மா எனக்கு தீபாவளி ஸ்வீட் செஞ்சி கொரியரில் பாசத்தோடு அனுப்பியிருந்தாங்க...65 வயதில் முடியாமல் மெனக்கெட்டு செய்து அதை பத்திரமாக பேக் செய்து கொரியர் பண்ணி அனுப்பியிருந்ததை நினைச்சா.. ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தது...! பணத்தால சம்பாதிக்கிற சொத்தெல்லாம் என்னங்க பெரிய சொத்து... மனங்களால் சம்பாதிக்கிற உறவுகள்தாங்க மதிப்பிடமுடியா சொத்து!

         

 எழுத்தால் இணைந்த நல்ல மனங்களுடன் சேர்ந்து தமிழர் திரு நாளான பொங்கல் பண்டிகையை  2 வருஷமா நற்பணியாக பண்ணிக்கிட்டு வர்றோம். இது தினமலர்- பெண்கள் மலர் தோழிகள் நிகழ்ச்சி.  இந்த முறையும் அதற்கான ஏற்பாட்டை செய்துகிட்டிருக்கேன்...  அதனால்  இங்க சின்ன பிரேக்...  !   எல்லோருக்கும் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்...!    நம்ம சந்தோஷத்தோடு அடுத்தவங்களும் மகிழ்ச்சியா இருக்க  நினைப்போம்!