ஒத்த ரூபா....!

மணி ஒன்பது அடித்ததும் ராதாவிற்கு படபடப்பு கூடியது,’ ம் என்னதான் ஓடி ஓடி செஞ்சாலும் நேரம் போறதே தெரியலை...  அவசரமாக கிச்சனுக்குள் நுழைந்து காஸ் ஆப் பண்ணியிருக்கோமா என்று செக் செய்து கதவை பூட்டி பஸ்ஸை பிடிக்க ஓடினாள்.

இன்னும் பத்து நிமிடங்கள்தான் இருந்தது பரவாயில்லை வேகமாக நடந்தால் சீட்டில் உட்கார்ந்து விடலாம்..  நேற்றே அந்த சிடுமூஞ்சி மானேஜர், “ மேடம் உங்களை பார்த்து மத்தவங்களும் லேட்டா வர்றாங்க..  நாளையிலர்ந்து டைமுக்கு வரலைன்னா அட்டெண்ட்டஸ்ல ஸைன் பண்ணாதீங்க...”

“ என்ன சார் நான் வேணும்னா லேட்டா வர்றேன்... குழந்தைய ஸ்கூலுக்கு அனுப்பிட்டு அவருக்கும் லஞ்ச் ரெடி அனுப்பி வர்றதுக்குள்ள எப்படி பார்த்தாலும் ஒரு அஞ்சு பத்து நிமிஷம் லேட்டாயிடுது... “

“ அது எனக்கு புரியுதுமா ஆனா ஆம்பிளைங்க லேடி ஸ்டாப்னா மட்டும் ஒண்ணும் கேட்கறதில்லைன்னு சண்டைக்கு வர்றாங்க...”

ம் என்னதான் படிச்சாலும் இரட்டைச் சுமையை இல்ல சுமக்க வேண்டியதாயிருக்கு..  இவங்களுக்கு எங்க புரியுது.. ? யோசித்துக்கொண்டே வந்தவளை எதோ ஒரு குரல் தடுத்த்து...

“ ஏ குழந்தை ஒரு ரூபா கொடேன்..?”

திரும்பி பார்த்தாள்.. கிழிசல் துணியுடன் தலை கலைந்த அந்த கிழவி இவளைத்தான் கூப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்...

ராதா யோசிப்பதற்குள், வழியில் சென்ற ஒருத்தி, “ நீங்க போங்க மேடம் அது பைத்தியம்...இப்படிதான் போற வர்றவங்ககிட்ட  காசு கேட்டுட்டிருக்கும்...”

அதோடு நேரமாகிவிடவே அந்த கிழவியை கடந்து போய்விட்டாள்.

மறு நாளும் வழக்கம் போல் அடித்து பிடித்து நடந்து கொண்டிருக்கையில் அதே கிழவியின் குரல், “ ஏ குழந்தே ஒரு ரூபா கொடேன்?”  கைகளால் மண்ணை அலைந்து அதில் கீழே விழுந்திருந்த வடையை பிய்த்து வாயில் போட்டு கொண்டிருந்தது... ஒரு பக்கம் பரிதாபமாக இருந்தாலும் நேரமாகிவிட்டதால் கிழவியை கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தாள்..

தினமும் அந்த குரல் பழகி விட்டது ஆனால் இன்று அந்த கிழவி இரண்டு மூன்று முறை சத்தம் போட்டு கத்திக்கொண்டிருந்தாள்.. சாலை திரும்பும் வரை அந்த குரலின் ரீங்காரம் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.. “ சே பாவம் ஒரு சில்லறைய கொடுக்க கூட முடியாதளவுக்கு நாம சுய நலமா போய்ட்டோமா? அன்றிரவு முழுக்க அவளை தூங்கவிடாமல் செய்து கொண்டிருந்தது.. நாளைக்கு ரெடியா கையில் சில்லறை வச்சிக்கிடனும்... கிழவி கிட்ட கொடுத்தடனும்.. பாவம் பைத்தியமா இருந்தாலும் எதுக்கு கேட்டாளோ?”

பஸ்ஸை விட்டு இறங்கியதும்... கையில் சில்லறைகளை வைத்துக்கொண்டு வேகமாக  நடந்து கொண்டிருந்தாள்.. இன்று ‘ ஏ குழந்தை ஒரு ரூபா கொடேன்...? கேட்கவில்லை... சுற்று முற்றும் தேடியவள் கொஞ்ச தூரத்தில் இருந்த கூட்டத்தில்தான் பார்த்தாள்...

“  பாவம் கிழவி.. தெனம் போற வர்றவங்களை எல்லாம் கூச்சல் போட்டுட்டிருக்கும்.. நேத்து பேஞ்ச மழையில் காவாய் இருக்கறது தெரியாம விழுந்து செத்து போயுடுச்சு....”  கூடையில் காய் கறி சுமந்திருந்த ஒருத்தி சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்...

ராதாவின் கையில் இருந்த சில்லறைகள் நழுவிக்கொண்டிருந்தது.. ஒத்தை காசு ஒன்று கிழவியின் கை அருகில் போய் சுருண்டு நின்றது.

திருமணம் சொர்க்கத்தில் நிச்சயிக்கப்படுகிறதா?

 நேற்று ஒரு திருமண வரவேற்புக்கு சென்றிருந்தேன்... மண்டபம் முழுதும் அதிக கூட்டம், இப்போதெல்லாம் திருமணத்திற்கு மண நாளன்று முகூர்த்தத்தை பொறுத்து காலையில் எழுந்து வரவேண்டுமே என்ற அவசரமும், அலுவலக விடுப்பு எடுக்கமுடியாத சூழலும் மண  நாளுக்கு முன்  நாள் திருமண வரவேற்புக்கே பெரும்பாலும் கலந்து கொள்கிறார்கள். கலந்து கொள்கிறார்கள் என்பதை விட வருகை பதிவேட்டில் ஆஜராக வேண்டும் என்ற மன நிலையில்தான் வந்து சேர்கிறார்கள். ஒரு பக்கம் இன்னிசை கச்சேரி நடந்து கொண்டிருந்தது.. அதை ரசிக்கும் மன நிலையில் யாருமில்லை... அதுதான் எந்த தொலைக்காட்சியை திருப்பினாலும் எதாவது ஒரு பாடல் போய் கொண்டிருக்கிறதே...! யாரும் பொருட்படுத்தா விட்டாலும் செல்வாக்கின் அளவீட்டை காண்பிப்பதற்காக இந்த கச்சேரி ஒரு பக்கம் நடந்து கொண்டிருக்கும். இங்கு வந்தவர்கள் தெரிந்தவர்கள்...என்று அவரவர் நிலையில் ஒரு  சின்ன விசாரிப்புகள்... அதுவும் கூட மணமக்கள் மேடைக்கு  எப்போது வருவார்கள் என்று எண்ணிகொண்டுதான்! மணமக்கள் வந்து நின்றதும்தான் தாமதம் ஓடிப்போய் பரிசை கொடுத்து விட்டு விருந்துக்கு ஓடும் ஒரு சாரர்.... பரிசு கொடுக்க மேடையில்  நிற்க காத்திருக்க நேரமாகும்.. அதற்குள் விருந்தை முடித்துவிடலாம் என்று பந்தியை  நோக்கி ஓடும் ஒரு சாரர்..! 

ஆண், பெண் இணைந்து வாழ்க்கை ஆரம்பிக்கும் இயல்பான நிகழ்வுக்கு நாம் ஏன் இத்தனை அமர்க்களப்படுத்துகிறோம் என்றே யோசித்தேன். இங்கு முதலில் ஆணையும், பெண்ணையும் இணைப்பது அவர்கள் மனங்களா என்ற கேள்விக்கு ஆம் என்று எத்தனை பேரால் பதில் சொல்ல முடியும்? திருமண சம்பிரதாயம் முதலில் ஜாதகத்தில் ஆரம்பிக்கிறது... மனப்பொருத்தத்தை  நிர்ணயிப்பது மணப்பொருத்தம் என்றளவில்தான் பெற்றோரால் யோசிக்கப்படுகிறது. கல்வி , வேலை என்று சுயமாக வாழ்க்கை நடத்த தயாராகிவிட்டாலும் அதெல்லாம் தகுதிகள் கிடையாது. முதலில் மணப்பொருத்தம் பார்ப்பார்கள். சிலருக்கு தடைகள் இல்லாமல் முடிந்து விடும் அவர்களை விடுங்கள். ஆனால் இது சரியில்லை அது சரியில்லை என்று ஜாதக பொருத்தங்கள் நிராகரிக்கப்படும் போது தகுதியான காலம் வந்தும் வாழ்க்கை அமையாமல் எத்தனை ஆண்களும், பெண்களும் திருமண வயதை கடக்கிறார்கள்? அந்த பெண் நல்ல அழகு.. படிப்பு வேலை.. செவ்வாய் தோஷமாம், வரும் வரன் எல்லாம் தட்டி போவதில் பெற்றோர்கள் நேரத்தின் மீது பழியை போடுகிறார்கள். ‘ இன்னும் நேரம் வரலை..’ என்று! அந்த நேரத்திற்கான பரிகாரங்கள், யாகங்கள் என்று அவர்கள் செலவழிக்கும் தொகை திருமண செலவில் பாதியை எட்டிவிடும். இப்படியே அந்த பெண் முப்பது வயதை கடந்து முதிர்கன்னியாகும் போது அந்த பெண் சமூகத்தில் சந்திக்கும் அவமானங்கள் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல... கேவலமான பார்வைகளை தாண்டி உடன் பயணிக்கும் நட்புகளின் கேலிப்பேச்சுக்கள், ‘ இதற்குத்தான் சொன்னேன்...பேசாம நீயே எவனையாவது காதல் பண்ணி ஓடி போயிடு என்று’...! இந்த ஜாதக பொருத்தம் ஆண்களையும் விட்டு வைக்கவில்லை... அந்த மாப்பிள்ளைக்கு லக்கினத்துல சனியும், செவ்வாயும் ஒண்ணா இருக்காம் இந்த ஜாதகத்துக்கு பொண்ணே கொடுக்க கூடாது என்று..! இப்படியே நிராகரிக்கப்பட்ட ஜாதகத்துக்குரிய அந்த ஆண்  நாற்பது வரை திருமணம் அமையாமல் வந்து விடுகிறான். இப்போது சமூகம் இவனையும் விட்டு வைக்காது, ‘ இங்க போறான் பாருய்யா வழுக்கை மண்டையன்... இன்னமும் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறான்..  நேரா அறுபதாம் கல்யாணம்தான் ஓய்..! 

ஒரு வழியாக மணப்பொருத்தம் முடிந்தால் அடுத்து பார்க்கப்படுவது அந்தஸ்த்து..!  இவை இரண்டும் ஒத்து வந்தால்தான் வாழ்க்கைக்கான நிச்சயம்.  நிச்சயம் முடிந்து மண நாள் குறித்துவிட்டால் ஆரம்பித்து விடுகிறது பெண் வீட்டாருக்கு தலைவலி...! பெண் சுயமாக சம்பாதிக்கும் நிலையிலும் இன்னமும் வரதட்சணை முடிந்து போகவில்லை. தங்கள் பெண் நன்றாக இருக்க வேண்டுமே என்று கடனை வாங்கி தன் தகுதிக்கு மேல் நகை, வரதட்சணை கொடுக்கும் பெற்றோர்கள்தான் அதிகம்.

           
 சரி திருமணம் குறித்தாயிற்று... பத்திரிக்கையில் ஆரம்பிக்கிறது...விஷயம். இன்ன தேதியில் இன்னார் வாழ்க்கையில் இணைகிறார்கள் அதை சொல்ல ஒரு ஆடம்பமில்லாத ‘தாள்’ போதாதா? படித்துவிட்டு குப்பையில் போடும் அழைப்பிதழுக்கு இங்கு எத்தனை செலவழிக்க வேண்டிதாய் இருக்கிறது? அதிலும் மணமகன் வீட்டார், மணமகள் வீட்டார் அது போதாது மணமக்கள் வேறு தனி தனியே இத்தனை அழைப்புகள் தேவையா? அழைப்பு என்றால் அழைப்புதானே அது ஒன்று போதாதா? 

திருமணம் முடியும் வரை பெண்ணின் பெற்றோர்கள் ஒரு வழியாக ஆகிவிடுகிறார்கள். என்னவோ பெண் போகும் இடத்தில் எந்த கடையும் இல்லாதது மாதிரி, காலில் போடும் செருப்பிலிருந்து, துணிமணிகள் வரை பார்த்து பார்த்து வாங்க வேண்டும். தேவைகள் மொத்தத்தையும் திரட்டி கொண்டு அலங்கரித்த  நகை அடுக்காய் பெண் தயாராகிறாள்.

பெண் வீட்டார் வாயிலில் வைத்துள்ள பேனரிலிருந்து வந்து போகும் மாப்பிள்ளை வீட்டார் வரை உபசரிப்பில் குறை வைக்க கூடாது. திருமணம் என்பது திணிக்கப்பட்ட விழாவாக  நடத்தப்படுகிறது. இந்த இரு வீட்டாரோடு மட்டுமா இந்த அவஸ்தை முடிகிறது? புதிய வாழ்க்கை தொடங்குபவர்களுக்கு மனப்பூர்வமான வாழ்த்துக்களை சொல்ல யாருக்கும் அவகாசமில்லை. முதல் பத்தியில் சொன்னது போல் வருகை பதிவேடு ஆஜர்தான். விருந்தும் கூட மருந்தாய்த்தான் கசக்க செய்கிறது இந்த அவசர உலகில். ஒரு பந்தி உட்கார்ந்து சாப்பிட்டு கொண்டிருக்கும் போதே... அடுத்த கூட்டம் தயாராய் அவர்கள் முதுகுக்கு பின்னே நின்று கொண்டிருக்கிறது...அவர்கள் எழுந்ததும் இடத்தை பிடிக்க.

இத்தனை களேபரங்களும் பெண்ணுக்கும், ஆணுக்கும் விருப்பமான, பொருத்தமான வாழ்க்கையை இணைக்கிறதா என்பது யோசிக்கத்தான் வேண்டும்! மணப்பொருத்தம் திணிக்கும் மனப்பொருத்தங்களில் சிலர் பொருந்தியும் போகிறார்கள்... பொருந்தாமலும் போகிறார்கள். 
                             ------------

முடிந்தால் இதையும் வாசிக்கலாமே....
என் பார்வையில்....

பழகி போன ஓண்ணுதான்.. ஆனாலும் பாருங்க...

  நேற்று விடியற்காலை மூன்று மணிக்கு மேல்இருக்கும். கொசுக்கள் 

ஹம்மிங் பாடி எழுப்பியது.. பார்த்தால் ஒரே இருட்டு..லைட், ஃபேன்  எல்லாம் ஆப் ஆகியிருந்தது. என்னடா இது ..நாமதான்  இன்வெர்ட்டர் புண்ணியத்தில் காலத்தை ஓட்டிட்டிருக்கமே.. அதுக்கும் என்ன ஆப்பு என்று எழுந்து வெளியில் பார்த்தேன்.  விசாரித்ததில் தெரிந்தது..  நேற்று இரவு முழுசுமே கரண்ட் இல்லையாம். இன்வெர்ட்டரும்தான் எவ்வளவு நேரம் தாக்கு பிடிக்கும்? அட கொடுமையே.. எதுக்கு தொடர்ந்து பல மணி நேரமா பவர் கட்டுன்னு கேட்டால் டிரான்ஸ்பார்மர் சரி செய்யறாங்களாம். கரண்ட்டே இல்லாத டிரான்ஸ்பார்மருக்கு பழுது பார்க்க என்ன வேண்டி கிடக்கு?

இரவு முழுக்க இருட்டில ஃபேன் காற்று கூட கிடைக்காம தூக்கமில்லாம எத்தனை பேரு அவஸ்தை படறாங்க. குறைஞ்சது ஒரே ஒரு நாள் இந்த அவஸ்தையை பதவியில இருக்கிறவங்க அனுபவிச்சு பார்த்தா தெரியும்..  எளிய மக்களோட பிரச்சினை. பல பகுதிகளில் நேரம் காலமே அறிவிப்பதில்லை எப்ப வரும் போகும்னே சொல்ல முடியாது.

காலையில்  வாட்டர் டேங்க் காலியா இருக்கும் போது கரண்ட்டும் காலியா இருக்கும். தண்ணீ இல்லாம  காலையிலே எந்த வேலையும் முடியாது.

வீட்டு வேலைகளுக்கு மட்டும் தடையா இல்ல.. அதோட அலுவலகம் முடிஞ்சி வீட்டுக்கு திரும்பற லேடிஸ் இருட்டுல பாதுகாப்பா போக முடியுமா?  நடமாட்டம் குறைவாக உள்ள பகுதிகளில் நகை பறிக்கும் திருடங்களுக்கு கரண்ட் கட் வசதியா இல்ல இருக்கு..?

எத்தனையோ ஏழை மாணவர்கள் தங்கள் எதிர்காலம் ஓளிமயமாக பாடு பட்டு படித்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் வீட்டில் எரியும் ஒற்றை(நம்பிக்கையாய்) விளக்கும் கூட அணைவது வேதனையாக இருக்கிறது. 

கரண்ட்டோ அல்லது இன்வெர்ட்டரோ இருந்தா படிச்சு பாருங்க. இதெல்லாம் நமக்கு பழகிப் போன சமாச்சாரம்தானுங்க..! 

எந்த குழந்தையும் நல்ல குழந்தைதான்…!

  எந்த குழந்தையும் நல்ல குழந்தைதான்…!

நேற்று என் மகள் அவ ஸ்கூலில் நடந்த விஷயத்தை சொன்னா.. இப்படி ஒரு பசங்க மெட்ரிக் ஸ்கூல்ல கூடவா இருக்காங்கன்னு வியப்பா இருந்தது. என் மகள் க்ளாஸ்ல எதோ ஒரு பொது விஷயத்திற்காக பசங்க கிட்ட பணம் கலெக்ட் பண்ணியிருக்காங்க.. அதுக்கு ஒரு மாணவி பொறுப்பேத்துக்கிட்டு ஆயிரத்து இரு நூறு ரூபாயை கலெக்ட் பண்ணி தன் பையில் வைத்து விட்டு க்ளாஸில் இருந்த மொத்த பேரும் பி.டி பீரியடுக்காக விளையாட போயிருக்காங்க. பீரியடு முடிஞ்சி வந்து பார்த்தா கலெக்ட் பண்ண பணத்தை காணலை. அந்த மாணவிக்கு வேறு வகுப்பில் உள்ள மாணவி மேல் சந்தேகம் வந்திருக்கு.. (ஏற்கனவே அவுக பென்சில், பேனான்னு சுட்ட அனுபவமாம்) . அந்த வகுப்பு சென்று அந்த மாணவியின் பையை சோதனை போட்ட போது அவள் புத்தகத்தில் அந்த பணம் இருந்ததாம். விசாரணையில் ஒத்து கொண்டிருக்கிறாள். பணம் கலெக்ட் பண்ணதை தெரிஞ்சிகிட்ட அந்த பெண் க்ளாஸ் காலியானப்ப பார்த்து எடுத்தாளாம்.. அதில் அப்பவே இரு நூறு ரூபாயை கேண்டின் சென்று காலி பண்ணிவிட்டு மிச்சத்தை நோட்டுக்குள் ஒளித்து வைத்திருக்கிறாள். கேள்விப்பட்ட ஆசிரியரும், ஆசிரியையும் “ ஏம்மா இப்படி எல்லாம் பண்றீங்க?” என்று லேசாய் திட்டிவிட்டு சென்று விட்டார்களாம். இதை  ஏன் ஹெட்மிஸ்டர்ஸ் கவனத்துக்கு கொண்டு செல்ல வில்லை என்று என் பெண்ணிடம் கேட்டேன். ஏற்கனவே ஒரு மாணவி ஆசிரியையின் செல்போனை திருடி உடைக்குள் ஓளித்து வைத்திருந்ததை கண்டுபிடித்து ஹெட்மிஸ் அந்த மாணவிக்கு டி.சி கொடுத்தாங்களாம்.. பிறகு அந்த மாணவியின் பெற்றோர் பள்ளிக்கு வந்து கையில் காலில் விழுந்து கெஞ்சி சஸ்பெண்ட்  மட்டும் பண்ணி சேர்த்து கொண்டார்களாம்.

இப்போது தவறு செய்யும் மாணவர்களை கண்டிக்க கூட ஆசிரியர்கள் பயப்படுகிறார்கள். எவ்வித வம்பையும் விலைக்கு வாங்க அவர்கள் தயாராக இல்லை. ஆசிரியர் கண்டித்ததால் மாணவரோ அல்லது மாணவியோ தற்கொலை என்று நிறைய செய்திகள் வருகிறது. மாணவரிடத்தில் தவறே இருந்தாலும்.. அந்த இடத்தில் கண்டித்து மன உளைச்சலை ஏற்படுத்தியதாக சித்தரிக்கப்பட்டு  ஆசிரியர்கள் குற்றவாளியாகிறார்கள்.

முன்பெல்லாம் டீச்சர்னா க்ளாஸ்ல கண்டிப்பா ஒரு ஸ்கேலையோ அல்லது பிரம்பையோ வச்சிருப்பாங்க. தவறு செய்ற பிள்ளைங்களை பளீர்னு ஓண்ணு குடுப்பாங்க. இன்றைக்கு பள்ளிகளில் மாணவர்களை தண்டிப்பதையே நிறுத்தி விட்டார்கள்.     பள்ளியில் ஆசிரியர்கள் பாடம் நடத்தும்போது பிரம்பு அல்லது ஸ்கேலை கையில் வைத்து நடத்துவதைக்கூட தடை செய்திருக்கிறார்கள். 

பெற்றோர்கள் பக்கம்…

பள்ளி ஆசிரியரை தனியாக  சந்தித்து தன் இயலாமையை அவர்களிடம் சொல்லி, தன் பிள்ளைக்கு கொஞ்சம் புத்தி சொல்லுமாறு கேட்டுக் கொள்ளும் பெற்றோர்கள் இருக்கிறார்கள்.

சில பெற்றோர்களுக்கு பள்ளியில் மாணவனுடைய படிப்பு சரியாக இல்லை, வீட்டில் சற்று அதிகமாக கவனம் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் என ஆசிரியரோ, பள்ளி நிர்வாகமோ சொல்லும் படியும் இருக்கிறது.

 ஒரு சில பெற்றோர்கள்  தங்களுடைய குழந்தைகளை கண்டிப்பதற்கே பயமாக இருக்கிறது.  தோளுக்கு மேல் வளர்ந்து  விட்டார்கள்,  பள்ளியில் ஆசிரியர் சொல்வதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்று கூறி ஆசிரியரிடம் பொறுப்பை ஒப்படைத்து விட்டு தப்பிப்போரும் உண்டு.   . 

ஏதாவது ஆசிரியர் மாணவர்களின் நலனில் அக்கறை கொண்டு சற்று கடுமையாக நடந்து கொண்டால்   அதே பெற்றோர்கள் எப்படி அந்த ஆசிரியர்களிடமும், பள்ளி நிர்வாகத்திடமும் சண்டையிடுவார்கள் என்று சொல்ல தேவையில்லை.

எந்த குழந்தையும் நல்ல குழந்தைதான் மண்ணில் பிறக்கையிலேஅது நல்லவனாவதும் தீயவனாவதும் அன்னை வளைப்பினிலேஎன்ற பாட்டின் வரிகளைக் கேட்கும் போதெல்லாம் எனக்கு தொடர்ந்து ஒரு சந்தேகம் இருந்து வந்தது,

 ஏனெனில் எந்த தாயும் தன் குழந்தை நல்லவனாய் இருப்பதைத் தான் விருப்புவாளே தவிர தீயவனாய் அவனை வளர்பதில்லையே. அவ்வாறிருக்க அவன் தீயவனாய் மாறுகின்ற போது அது யாருடைய குற்றம் என்று பார்க்கையில் அப்பாடலை இயற்றிய கவிஞர் கூறியது முற்றிலும் சரியே என்றே தோன்றுகின்றது.அவ்வாறு எந்தக் குழந்தையும் பிறக்கும் போதே நீதிமானாகவோ, கல்விமானாகவோ பிறப்பதில்லையே அவர்கள் வாழும் சூழ்நிலைக்கு ஏற்றவாறு தானே அவர்களின் செயற்பாடுகளும் வெளிப்படுகின்றது. அவ்வாறு எந்த ஒரு சூழ்நிலையையும் ஒருதாய் நினைத்தால் அதைச் குழந்தைகளுக்கேற்ற சிறந்த சூழ்நிலையாக அதை மாற்றி அமைக்க முடியும் என்று கூறலாம்.

 பள்ளிகளில் பணத்தை ஈட்ட கூடிய கல்வியைதான் கற்க முடியும். வாழ்க்கைக்கான கல்வியை அன்னையிடமிருந்துதான் கற்பிக்கப் படுகிறது.ஒரு தாயிடமிருந்து பெறப்படும் அன்பு, பொறுமை, சகிப்புதன்மை, விருந்தோம்பல், முன்னெச்சரிக்கை, சேமிக்கும் திறன், திட்டம் தீட்டுதல்,போன்ற அரியப் பல பழக்க வழக்கங்களும், நல்லொழுக்கமும் ஒருங்கே அமைந்த ஒரு மனிதனால் தான் வாழ்க்கையில் சிறப்படையை முடிகின்றது என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது.

ஒரு வித்து ஆரோக்கியமான குருத்தாக முளைத்து  நல்ல செடியாக வளர்ந்து பலன் தரும் விருட்சமாகப் பரந்து  விரிய நாம் அவற்றை நல்ல மண்ணில் விதைக்க வேண்டும்.  நல்ல வகையில் நீர் ஊற்ற வேண்டும்.  நல்ல வகையில் பராமரிக்க வேண்டும்.  பயிரும் செடியும் வாடுவதும் கருகுவதும்  விதையின் தவறு அல்ல.   அவற்றுக்கு நல்ல மண்ணையும் நீரையும் தேவையான கவனத்தையும் பராமரிப்பும் தருவது நம்முடைய கடமை.

ஒரு மாணவன் கெட்டுப்போகிறான் என்று யாராவது சொன்னால் அந்த நிலைமைக்கு  உண்மையான காரணம் இளவயதில் அந்த இளஞ்செடிக்கு சரிவர தண்ணீர் ஊற்றவில்லை அல்லது சுடு நீரை இந்தக் குருத்துக்குத்  தவறாக ஊற்றி விட்டிருப்பார்கள் என்பதுதான் உண்மை.

ஒரு விஷயம் மட்டும் நல்லா புரிஞ்சது, பள்ளி, கல்லூரி என்று மாணவர்களிடம் தோன்றும் தீய பழக்கம் பணம் அடிப்படையாக கொண்டுதான் வருகிறது. சிறு வயதிலேயே விருப்ப படி செலவு செய்ய கற்று கொண்ட குழந்தைகள் பெற்றோர்களிடமிருந்து பணம் கிடைக்காத போது திருட ஆரம்பிக்கிறார்கள்.  பெற்றோர்கள் இந்த விஷயத்துல கவனமா இருந்து பிள்ளைகளுக்கு  வழிகாட்ட வேண்டும்.

பெற்றோர்களுக்கு:

குழந்தையின் முன்பு நல்லவற்றையே பேசுங்க, நல்ல காரியங்களே செய்யுங்கள்.

குழந்தைக்கு நல்ல பழக்க வழக்கங்களை தொடர்ந்து போதியுங்க

குழந்தையின் முன்பு கணவன், மனைவி சண்டைப் போடுவதை தவிர்த்துடுங்க.

குழந்தைகளுக்கு எது அவசியம், எது  ஆடம்பரம் என்று தேவைகளை பற்றி புரிய வைங்க. குழந்தைகள் எளிமையா வளர்க்கும் போது அவர்களிடம் நல்ல குணங்கள் வெளிப்படும்.

குழந்தையுடன் தான தர்மம் போன்ற நல்ல காரியங்களில் ஈடுபட்டு முன்னுதாரனமாக இருங்க.

குழந்தையோடு சேர்ந்து புத்தகங்களை வாசியுங்க இதனால் குழந்தைக்கும் அப்பழக்கம் வந்துவிடும்

 குழந்தையின் சிறிய பிராயத்திலிருந்தே தான் செய்யும் எல்லாக் காரியங்களிலும் தன் குழந்தைக்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து வளர்த்து வரும் போது ஒரு போதும் அவர்கள் தீயவர்களாய் உருவாக முடியாது.

வேலைக்கு போகும் அன்னையோ அல்லது சீரியல் பார்க்கும் அன்னையோ ஒரு குழந்தையோட வளர்ச்சியில் பெரும்பங்கு உங்க கிட்டதான். ஏன்னா குழந்தைங்க தாய் கிட்டதான் அதிகமா நேரத்தை செலவிடறாங்க.

ஆசிரியர்களே,

வீண் பழி சுமக்க வேண்டி வருமோ என்று மாணவர்களின் தவறை சுட்டி காட்ட  அஞ்சி நமெக்கென்ன என்று போய்விடாமல் குறைந்த பட்சம் அவர்கள் பெற்றோர்களையாவது அழைத்து பிள்ளைகள் செய்த தவறை புரியும்படி கூறுங்கள். ஒருவேளை அந்த பெற்றோர்களுக்கு கூட அந்த பிள்ளைகள் இப்படி இருப்பது தெரியாமல் இருக்கலாம் அல்லவா?

 மாணவப் பருவத்தில் வளரும் குழந்தைகளை நல்ல நட்பு கலந்த முறையில் அணுகுங்கள்.

மாணவப் பருவத்தில் பள்ளியிலும் சமூகத்திலும் எவ்விதம் நடத்துகிறோம் என்பதைப் பொறுத்து அந்த மாணவர்களின் நடத்தையும் அமைகிறது என்பதை உணர்ந்து செயலாற்றுங்கள்.

பள்ளியை விட்டு சென்றபின்னும் எதிர்காலங்களில் இந்த மாணவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை எப்படி அமைத்துக் கொள்ளவேண்டும்  உங்கள் செயல்பாடுகள் இருக்கட்டும்.

இனி, எந்த குழந்தைகளும் நல்ல குழந்தைகள்தான்…!