இப்படி எல்லாம் காதலர் தினம் கொண்டாடறங்க..............

வீட்டில்...........

உஷா : என்னங்க காய் கறி பையில் ரெண்டு ரோஸ் .....?

அன்பு: ஆமா.. நாளைக்கு பிப்ரவரி 14.... ஒரு ரோஸ் பத்து ரூபான்னு சொல்வான்... அதான் இன்னிக்கே அஞ்சு ரூபான்னு வாங்கிட்டு வந்துட்டேன்...  ப்ரிட்ஜ்ல வச்சிடு நாளைக்கு குடுத்து ஐ லவ் யூ சொல்றேன்...

உஷா: அட கஞ்ச பிசினாறி.... அது சரி ரெண்டு எதுக்கு வாங்கிட்டு வந்தீங்க?

அன்பு: ஒண்ணு உனக்கு இன்னொன்ன யாருக்காவது குடுக்க முடியுமான்னு பார்க்கிறேன்.....

உஷா:  நடக்கறதுக்கு காலும் குடுக்கறதுக்கு கையும் இருக்காதுலே.......

---------------

 ஊரில்...........

தீனிப்பண்டாரமான அந்த பெண்ணின் பின்னாடி ஒரு மாசமா அலைஞ்ச ஒருத்தன் காதலர் தினத்திலயாவது சொல்லிடலாமான்னு அவகிட்ட ரோஸை கொடுக்கிறான்.....

தீனிப்பண்டாரம்: ஆமாண்டா காதலை சொல்ல  எல்லாரும் ரோஸ் ப்ளவரைத்தான் குடுக்கனுமா? ஒரு காலிப்ளவரையாவது தரலாமில்ல... பக்கோடா போட்டு திங்கவாவது யூஸ் ஆகும்..?!

நல்ல வேளை துடைப்பம் பிழைச்சுடுச்சி............

போன மாசம் வேலூர்ல தினமலர்-கோலப்போட்டி நடந்தது...  நானும் நம்ம வேலையை பார்க்கலாம்னு பெண்கள் மலர் பொங்கல் விழா பத்தி பேச போயிருந்தேன்... புது வாசக தோழிகள் சில பேர் “ எங்களுக்கும் தகவல் சொல்லி கூப்பிடுங்க..” ன்னு அவங்க பேரையும், போன் நெம்பரையும் எழுதி ஒரு பேப்பர்ல தந்தாங்க....

விழாவுக்கு ரெண்டு நாள் முன்னாடி ஒவ்வொருத்தருக்கா போன் பண்ணி தகவல் சொல்லிட்டிருந்தேன்... அஞ்சாறு கால் வரை ஒழுங்காதான் போய்க்கிட்டிருந்துச்சு.... அடுத்துதான்,

“ ஹலோ”

“ ஹலோ சரஸ்வதி இருக்காங்களா?”

“ இல்லையே நீங்க யாருங்க?”

“ இல்லைங்க அவங்கதான் இந்த நெம்பர் தந்தாங்க...”

“ என்னங்க.. இது என் வூட்டுக்காரு நெம்பர்ங்க... நீங்க யார்ங்க...?”

“ ஓ.. ஸாரிங்க... நாந்தான் ராங் கால் பண்ணிட்டேன் போலிருக்கு...சரி வைச்சிடுங்க”

மறுபடியும் பேப்பரை செக் பண்ணப்ப நெம்பர் அதேதான்  ஆனா யாரோ கரெக்ட்டா ‘தப்பா ‘..எழுதி தந்திட்டாங்க போல... !சரி போயிட்டு போவுதுன்னு விட்டுட்டு  அடுத்த கால் பேசிக்கிட்டே போக,

இருபது நிமிஷத்துல  நான் போட்ட ‘ராங் கால் ‘லருந்து மறுபடியும் போன்..

“ ஹலோ”

அலறியடிச்சுக்கிட்டு ஒரு ஆண் குரல்,

“ ஹலோ யாருங்க... நீங்க?  எம் பொண்டாட்டி கால் மணி  நேரமா சாமி ஆடிட்டிருக்கா..  உங்க போனுக்கு பேசின பொண்ணு யாருன்னு ..கேட்டு..!”

 நான் கதையை சொல்லி முடிக்கவும்.... “ சரிங்க... இந்த உண்மையை அவகிட்டயே சொல்லுங்க....இதோ ஒட்டுதான் கேட்டுக்கிட்டு இருக்கா...ஏ இந்தாடி... அவங்களே பேசறாங்க....

.............. இல்லைங்க அந்த புள்ள வெட்கப்பட்டுக்கிட்டு ஓடி போயிருச்சு... உங்களுக்கு புண்ணியமா போவது ஒரு வழியா க்ளீயர் பண்ணிட்டிங்க... இல்லன்னா என் பாடு...” 

 நல்லவேளை அவங்க வீட்டு தொடப்பம் பிஞ்சு போகாம காப்பாத்திட்டோம்னு நினைச்சி..  ஹஹ் ஹா ஹா...!

(விசாரிச்சதுல ... பூரிக்கட்டை மொத்தம் அமெரிக்காவுக்கு போயிடறதால  இங்ஙன தொடப்பம்தானாம்...!)

*******************************

அன்பரசு : “ அம்மா தாயே நான் என்ன தப்பு பண்ணேன்மா.. இப்படி  கோவமா துடைப்பத்தை தூக்கிட்டு வர்றே...?!

 
உஷா:  “ டியர்  நீங்க தேவையில்லாம பயப்படறிங்க.. சமுதாயத்தில இருக்க குப்பையை சுத்தம் பண்ணதான் இத எடுத்தேன்..!”

மகிழ்ச்சியின் எல்லை என்ன...?

 வழக்கமாக பேசும் ஒரு தோழி என்னிடம் விரக்தியாக சொல்லி அங்கலாய்த்து கொண்டிருந்தார்.. “ என்ன ‘லைப்’ப்போ போ... அங்கங்க எப்படி சந்தோஷமா இருக்காங்க .. வித விதமா டிரஸ் பண்ணிகிட்டு ஜாலியா சுத்தறதும்  நினைச்சது வாங்கறதுமா.. என் பாடுதான் இப்படி வீட்டுக்குள்ளயே ஜெயிலாட்டாம் இருக்க வேண்டியதாயிருக்கு ..”

இத்தனைக்கும் அந்த தோழி  நல்ல வசதியான குடும்பம்தான். அவரின் ஒரே மகள் என் மகளுடன் தான் ஒன்றாக பள்ளியில் படிக்கிறாள். அந்த தோழியின் கணவர் நேரமின்மை காரணமாக தோழியை அடிக்கடி வெளியில் அழைத்து போவதில்லையே தவிர மனைவி, குழந்தையுடன் அன்பாக இருக்கிறார்.  அந்த தோழியை பொறுத்தவரை நினைத்த போது புடவை , நகை வாங்குவதும், ஹோட்டலுக்கும் செல்வதும்தான் மகிழ்ச்சி என்று நினைக்கிறார்.  நான் சமாதானப்படுத்தினாலும் அந்த தோழி திருப்தி அடைய மாட்டார்.

யோசித்து பார்க்கிறேன் மகிழ்ச்சி என்பதன் அளவீடு என்ன? என் தோழியின் மகளிடம் கேட்கிறேன் “ உனக்கு எதுடா சந்தோஷம் ...?” அதற்கு அவளின் பதில் “ எனக்கு பானி பூரி சாப்பிட்டா ஜாலி..” என்கிறாள்.

 என் மகளை கேட்கிறேன், “  நீ எங்கூட விளையாட வாம்மா .. அதான் எனக்கு ஜாலி என்கிறாள்.

எதிர் வீட்டு பெண்மணியை கேட்கிறேன் , “ என் மகன் டாக்டருக்கு படிக்கனும் அதான் என் வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சி ... என்றார்.

இப்படியே இன்னும் சில பேரிடம் ....,

தெருவில் கீரை விற்கும் பாட்டி...” இந்த கீரை மொத்தம் வித்தாத்தான் எனக்கு சந்தோஷம்...”

ப்ளஸ் டூ  பையன்...” எனக்கு ஸ்போர்ட்ஸ் பைக்...”

ப்ளஸ் டூ மாணவி...” நான் எல்லா சப்ஜெக்ட்லயும் நிறைய மார்க் எடுக்கனும்...”

காலேஜ் பையன்... பக்கத்து வீட்டு ஸ்ருதி பிக்-அப் ஆச்சுன்னா....

என் அம்மா...” நீங்க எல்லாம் சந்தோஷமா இருந்தாலே அது எனக்கு மகிழ்ச்சி...”

இப்படியே ஒவ்வொருத்தர் ஒவ்வொன்று... மொபைல் போனிலிருந்து , எல்.இ.டி... கார் வரை சொல்லிட்டே இருந்தாங்க...!

என் கணவரையும் கேட்டேன்...” இருக்கிற ஒவ்வொரு நிமிஷத்தையும் நாமதான் சந்தோஷமா வச்சிக்கனும்... சந்தோஷம்ங்கிறது நம்ம மனசுலதான் இருக்கு... சந்தோஷப்படறதுக்கு காரணம் தேவையில்லை.. என்ன ஒண்ணு நம்ம சந்தோஷம் அடுத்தவங்களுக்கு துன்பம் தராம பார்த்துக்கனும்...” -  அட என் வீட்டுக்காரர் என்னை மாதிரியே  யோசிக்கிறாரேன்னு.. ஒரு வெரி குட் சொன்னேன்.

யெஸ்...  சந்தோஷத்துக்கான அளவீட்டை ஆராய்ஞ்சிகிட்டிருந்தா அது அடையும் வரை நமக்கு வருத்தம்தான் மிஞ்சும்.  என் தோழி ஹோட்டலுக்கு போற வரை அதை நினைச்சி வருந்திகிட்டிருப்பா... கீரை பாட்டி வியாபாரம் முடியும் வரை கவலைப்பட்டுட்டே இருப்பாங்க.. ப்ளஸ் டூ மாணவி தேர்வு முடிவு வரும் வரை.... காலேஜ் பையன்  காதல் ஓ.கே ஆகும் வரை..

இப்படியே... போய்கொண்டிருக்கும் !

இதுதான் சந்தோஷம் என்று அளவீடு வைத்து கொண்டு அது கிடைக்கும் வரை கவலைப்படலாமா..? அப்படி பார்த்தால் இலக்குகள் மாறி கொண்டே போகும்.. இன்று பைக்.. நாளை... கார்... பிறகு அதற்கும் மேல்... என்று இப்படியே போய் இன்றைய ஒவ்வொரு நிமிஷத்தையும் அல்லவா தொலைத்து கொண்டிருப்போம்? ஸோ.. நம்ம மனசை ஒவ்வொரு நிமிஷமும் மகிழ்ச்சியா நினைக்கலாமில்லையா...  காலையில் பாட்டு பாடிக்கிட்டே பல் துலக்க ஆரம்பிக்கிறதிலிருந்து.... சாப்பிடறது.... வேலைக்கு போறது... தூங்கறது வரை நம்ம மனசை சந்தோஷமா வச்சிக்கறதுல என்ன தப்பு...?    நாம அடைய வேண்டிய இலக்குகள் வேண்டாம்னு நாம் சொல்லலை....   இலக்கை அடையறதுக்காக உழைப்பும், முயற்சியும் இருக்கட்டும்... ஆனா அது மட்டும்தான் சந்தோஷம்னு இந்த நிமிடங்களை தொலைக்க வேண்டாமே..!

யோசிச்சி பார்த்து நம்மையே ஒரு கேள்வி கேட்டுக்கலாம்... நேற்று பொழுதில் நம் முகம் இறுக்கமாக எத்தனை மணி நேரம் இருந்தது... சிரிப்பாக எத்தனை மணி நேரம் இருந்தது  என்று..! எல்லோருமே இரண்டு மூணு முறைக்கு மேல சிரிச்சிருக்க மாட்டோம்ல....?

இல்ல நான் நேத்து முழுக்க முழுக்க முக மலர்ச்சியாவே இருந்தேன்னு யாராவது சொன்னிங்கன்னா.... கை கொடுங்க... நீங்கதான் இந்த கட்டுரையின் ஹீரோ... ஹீரோயின்...!

                                     ---

 எனக்கும் இப்ப மகிழ்ச்சியா இருக்கனும்னு தோணுச்சு... என் பெரியப்பா உறவு அக்காவிற்கு போனை போட்டேன்...

ஹூம்... ரிங் போகலை... அடிக்கடி ஸ்கீம் என்று சொல்லி போன் நெம்பர் மாத்துகிற அக்கா அவங்க..

சரி மாமாவுக்கு போன் போட்டு விசாரிப்பம்னு... “ மாமா அக்கா நெம்பரை மாத்திட்டாளா?  சொல்லுங்க...”

இரு மொபைலை பார்த்து சொல்றேன்...

“ம்... நோட் பண்ணிக்கோ ... “  அவர் சொல்வதற்குள் ஒரு கால் காஸ்ட் காலி...

“ இரு மாமா..பெண்டாட்டி நெம்பரை கேட்டா டக்குன்னு சொல்லுவிங்களா... உங்களை அக்காட்ட மாட்டி விடாம போறதில்ல..”

“ பார்த்தும்மா தாயி... ஏற்கனவே என் தலை மொத்தம் காலி... அடி வாங்கி வைக்கிறதுக்குன்னே மச்சினின்னு வருவீங்களோ?”

பலமா சிரிச்சி பயமுறுத்திட்டு அக்காவுக்கு போனை போட்டேன்,...” ஹேய்.. மாமாவை நீ ஒண்ணுமே கேட்டுக்கறதில்லையா...? உன் நெம்பரை கேட்டா.. “ஹன்சிகா, தன்சிகா நெம்பரை கேட்டா டக்குன்னு சொல்லிடுவேன்... உங்கக்கா நெம்பரை கேட்டா... பார்த்துதான் சொல்லோனும்னு..   அஞ்சு நிமிசம் போன்ல தேடி சொன்னாருக்கா.. நீ என்ன பண்ற  ஈவினிங் அவர் வந்ததும் மண்டையில் கொடுக்கிற அடியில அவரு அலர்ற அலறல் என் போன்ல கேக்கனும்...”

“சொல்லிட்டே இல்ல கவலையை விடு....”

லெட் ஸ் ஸ்டார்ட் தி மியூஸிக்...  ஹா... ஹா... !

இதெல்லாம் கொஞ்சங்கூட நல்லால்லே- ஒரு எச்சரிக்கை ரிப்போர்ட்..

கணவர் வெளியூருக்கு சென்றிருந்தார். ஹர்ஷி குட்டியும் தூங்கி கொண்டிருந்தது.. தியா மெதுவாகத்தான் எழுந்தாள்.   டிபன் செய்ய சோம்பலாக இருந்தது. காபியை குடித்து விட்டு ஒரு வழியாக சமைக்கலாம்.  ப்ரிட்ஜிலிருந்து இரு நூறு பாலை எடுத்து குக்கரில் ஊற்றி கொதிக்க வைத்தாள் . காபி கோப்பையுடன் வந்தவள் நேற்று படித்து முடிக்காமல் வைத்த நாவலின் இரு நூறாவது பக்கத்தை புரட்டினாள். புத்தகம் முடிந்ததும் மதியம் சமையலுக்கு வெஜிடேபிள் ரைஸ் செய்து கொள்ளலாம் . . அதற்குள் ஹர்ஷியும் எழுந்து விடும்.. அவளுக்கு எதுவும் கலர்புல்லா இருந்தாத்தான் பிடிக்கும். இரு நூறு கிராம் கேரட், இரு நூறு கிராம் பீன்ஸ், இரு நூறு கிராம் பட்டாணி இன்னும் கொஞ்சம் காய்கறி கலவைகளை இரு நூறு கிராம் அளவுக்கு எடுத்து கொண்டு ரைஸூடன் தாளித்து குக்கரை மூடினாள்.

ஹாலில் உட்கார்ந்து டி.வி ரிமோட்டை எடுத்து இரு நூறாவது சேனலுக்கு மாற்றினாள். டிஸ்கவரி சேனலில் இரு நூறு வருஷங்களுக்கு முன்பிருந்த கடல் உயிரினங்களை ஒலிபரப்பி கொண்டிருந்தார்கள். அதற்குள் ஹர்ஷி எழுந்து விட்டாள். குளிக்க சொல்லி விட்டு விடுமுறைதானே என்று சிம்பிளாக இரு நூறு ரூபாய்க்கு எடுத்த காட்டன் ப்ராக்கை அவளுக்கு கொடுத்தாள். அவளுக்கு இரு நூறு கிராம் மாகி பேக்கை செய்து தந்து சாப்பிட்டு முடித்ததும், அரஸ் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. “ தியா.. வர வர நீ ஹர்ஷி மேல் கவனம் வைக்கறதேயில்லை.. அவ ஹேண்ட்-ரைட்டிங் பாரு எப்படி இருக்கு.. நாளைக்கு அவளை நிறைய எழுத சொல்லு.. ‘ அவசரமாய் புக் ஷெல்பினுள் தேடி இரு நூறு பேஜ்  நோட்டை எடுத்து இன்னிக்கு இந்த வேர்டை டூ ஹண்ட்ரடு டைம்ஸ் எழுதறே...’  ஹர்ஷி தியாவை பார்த்து உதட்டை சுழித்து முணகி கொண்டது.

அரஸ் போன் பண்ணியிருந்தான்... கிச்சனலிருந்து தியா ஓடி வருவதற்குள் ரிங் முடிந்து விட்டது. அவளே மறுபடியும் கால் போட, ‘ பேலன்ஸ் இல்லையென்று பாழாய் போன ஒருத்தி’.. இரு நூறு தரம் சொல்லி கொண்டிருந்தாள். அடடா கவனிக்கவே இல்லையே அப்புறம் அவசரத்துக்கு கால் பண்ண கஷ்டமா இருக்கும் என்று பக்கத்து கடைக்கு ஓடினாள். இரு நுறூ ரூபாய்க்கு ரீசார்ஜ் கார்டு வாங்கி நம்பரை தேய்த்து அதில் இருந்த டூ ஹண்ட்ரடு.. டூ ஹண்ட்ரடு... டூ ஹண்ட்ரடு என்ற நம்பரை மொபைலில் ஏற்றினாள். ரீ சார்ஜ்- டன் டாக்-டைம் டூ ஹண்ட்ரடு.. ரூபிஸ் என்று மேசேஜ் வந்ததும் நிம்மதியானாள்.

மம்மி முடிச்சிட்டேன்... என்று ஹர்ஷி நீட்டிய நோட்டை வாங்கினாள். டூ ஹண்ட்ரடு டைம்ஸ் என்றதும் அவசரத்தில் ஜாங்கிரியை பிய்த்து போட்டது போல் கிறுக்கி இருந்தாள். ‘ உன்ன..  ஹேண்ட் ரைட்டிங் வரனும்தானே இப்படி டூ ஹண்ட்ரடு டைம்ஸ் பனிஷ் பண்ணேன்.. உனக்கு இப்படி எல்லாம் புத்தி வராது.. எந்திரிச்சி... டூ ஹண்ட்ரடு டைம்ஸ் தோப்புக்கரணம் போடு ...”

மறுபடியும் டி.வி ரிமோட்டை தட்ட பவர் ஸ்டார் பேட்டி. அவர் நடித்த  “பவரின்.. ஹவர்” படம் இரு நூறு  நாட்கள் ஓடியதை பல்லிளித்து சொல்லி அதை மாபெரும் விழாவாக லண்டனில் நடத்த போவதாக சொன்னார். அட பாவிங்களா அந்த மாதிரி ஒரு படம் வந்த மாதிரியே தெரியலையே என்று தியா நினைப்பதற்குள் கோபி நாத், ” இரு நூறு செகண்டு கூட பார்க்க முடியாத இந்த படத்தை எப்படி இரு நூறு நாள் ஓட்டினீங்க? “ என்று கேள்வி கேட்டு பவரை மடக்க, ‘ அதெல்லாம் நம்ம பவர்தான்.. தினம் இரு நூறு பேருக்கு இரு நூறு ரூபா கொடுத்து தியேட்டர்ல போய் தூங்க சொல்லி இரு நூறு நாளைக்கு தந்தேன்.. ஹா.. ஹா..’ என்று ஒளிவு மறைவு இல்லாமல் சொன்ன பவரின் பற்கள் இரு நூறு வாட்ஸ் பல்பாய் மின்னியது.

ம்.. ம்ஹூம் டி.வியில் ஒண்ணும் உருப்படியாய் இல்லை... சரி  நம்ம க்ளோஸ்(பண்ற) ப்ரெண்டுக்கு போனை போடுவோம் என்று ரிங் போட,

“ ஹலோ தியா..  என்ன பண்றே? எப்படி எப்படியோ எழுதி தேத்தி இன்னிக்கு இரு நூறாவது போஸ்டுக்கு கொண்டு வந்துட்டேண்டி...  நீ என்ன பண்றே..  வெவ்வெற ஐ.டி யிலிருந்து குறைஞ்சது இரு நூறு கமெண்ட்டாவது போடற... இல்ல உனக்கு இரு நூறு தரம் வயித்த கலக்கும் ஆமா.. சொல்லிட்டேன்...”

‘ச்சே வேலூர்லர்ந்து உயிரை வாங்கறதுக்குன்னே இதெல்லாம் ப்ரெண்டாச்சா..? கலகம் நடந்த ஊராச்சே வயித்தை வேற கலக்கும்னு சாபம் உட்டுட்டாளே.... என்ன பண்ணி தொலைய லேப்- டாப்பை ஓப்பன் பண்ணி கமெண்ட் கொடுக்க உட்கார்ந்தாள்.

இரு நூறு தரம் தோப்புக்கரணம் போட்டு முடித்த ஹர்ஷி தியாவை பார்த்து , ‘ என்னைய பழி வாங்கின இல்ல இப்ப என்ன பண்ணுவே...? இப்ப என்ன பண்ணுவே..? 

ஒரு வழியா புரிஞ்சிகிட்டிங்களா...? அதே அதே...!  இத படிக்கிறவங்க ஒழுங்கா கமெண்ட் போட்ருங்க... இல்லாட்டி ... இரு நூறு தரம்.... வேண்டாம் நாட்ல தண்ணி வேற கஷ்டம்...!  ஹா... ஹா... ஹா!