திருமணம் சொர்க்கத்தில் நிச்சயிக்கப்படுகிறதா?

 நேற்று ஒரு திருமண வரவேற்புக்கு சென்றிருந்தேன்... மண்டபம் முழுதும் அதிக கூட்டம், இப்போதெல்லாம் திருமணத்திற்கு மண நாளன்று முகூர்த்தத்தை பொறுத்து காலையில் எழுந்து வரவேண்டுமே என்ற அவசரமும், அலுவலக விடுப்பு எடுக்கமுடியாத சூழலும் மண  நாளுக்கு முன்  நாள் திருமண வரவேற்புக்கே பெரும்பாலும் கலந்து கொள்கிறார்கள். கலந்து கொள்கிறார்கள் என்பதை விட வருகை பதிவேட்டில் ஆஜராக வேண்டும் என்ற மன நிலையில்தான் வந்து சேர்கிறார்கள். ஒரு பக்கம் இன்னிசை கச்சேரி நடந்து கொண்டிருந்தது.. அதை ரசிக்கும் மன நிலையில் யாருமில்லை... அதுதான் எந்த தொலைக்காட்சியை திருப்பினாலும் எதாவது ஒரு பாடல் போய் கொண்டிருக்கிறதே...! யாரும் பொருட்படுத்தா விட்டாலும் செல்வாக்கின் அளவீட்டை காண்பிப்பதற்காக இந்த கச்சேரி ஒரு பக்கம் நடந்து கொண்டிருக்கும். இங்கு வந்தவர்கள் தெரிந்தவர்கள்...என்று அவரவர் நிலையில் ஒரு  சின்ன விசாரிப்புகள்... அதுவும் கூட மணமக்கள் மேடைக்கு  எப்போது வருவார்கள் என்று எண்ணிகொண்டுதான்! மணமக்கள் வந்து நின்றதும்தான் தாமதம் ஓடிப்போய் பரிசை கொடுத்து விட்டு விருந்துக்கு ஓடும் ஒரு சாரர்.... பரிசு கொடுக்க மேடையில்  நிற்க காத்திருக்க நேரமாகும்.. அதற்குள் விருந்தை முடித்துவிடலாம் என்று பந்தியை  நோக்கி ஓடும் ஒரு சாரர்..! 

ஆண், பெண் இணைந்து வாழ்க்கை ஆரம்பிக்கும் இயல்பான நிகழ்வுக்கு நாம் ஏன் இத்தனை அமர்க்களப்படுத்துகிறோம் என்றே யோசித்தேன். இங்கு முதலில் ஆணையும், பெண்ணையும் இணைப்பது அவர்கள் மனங்களா என்ற கேள்விக்கு ஆம் என்று எத்தனை பேரால் பதில் சொல்ல முடியும்? திருமண சம்பிரதாயம் முதலில் ஜாதகத்தில் ஆரம்பிக்கிறது... மனப்பொருத்தத்தை  நிர்ணயிப்பது மணப்பொருத்தம் என்றளவில்தான் பெற்றோரால் யோசிக்கப்படுகிறது. கல்வி , வேலை என்று சுயமாக வாழ்க்கை நடத்த தயாராகிவிட்டாலும் அதெல்லாம் தகுதிகள் கிடையாது. முதலில் மணப்பொருத்தம் பார்ப்பார்கள். சிலருக்கு தடைகள் இல்லாமல் முடிந்து விடும் அவர்களை விடுங்கள். ஆனால் இது சரியில்லை அது சரியில்லை என்று ஜாதக பொருத்தங்கள் நிராகரிக்கப்படும் போது தகுதியான காலம் வந்தும் வாழ்க்கை அமையாமல் எத்தனை ஆண்களும், பெண்களும் திருமண வயதை கடக்கிறார்கள்? அந்த பெண் நல்ல அழகு.. படிப்பு வேலை.. செவ்வாய் தோஷமாம், வரும் வரன் எல்லாம் தட்டி போவதில் பெற்றோர்கள் நேரத்தின் மீது பழியை போடுகிறார்கள். ‘ இன்னும் நேரம் வரலை..’ என்று! அந்த நேரத்திற்கான பரிகாரங்கள், யாகங்கள் என்று அவர்கள் செலவழிக்கும் தொகை திருமண செலவில் பாதியை எட்டிவிடும். இப்படியே அந்த பெண் முப்பது வயதை கடந்து முதிர்கன்னியாகும் போது அந்த பெண் சமூகத்தில் சந்திக்கும் அவமானங்கள் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல... கேவலமான பார்வைகளை தாண்டி உடன் பயணிக்கும் நட்புகளின் கேலிப்பேச்சுக்கள், ‘ இதற்குத்தான் சொன்னேன்...பேசாம நீயே எவனையாவது காதல் பண்ணி ஓடி போயிடு என்று’...! இந்த ஜாதக பொருத்தம் ஆண்களையும் விட்டு வைக்கவில்லை... அந்த மாப்பிள்ளைக்கு லக்கினத்துல சனியும், செவ்வாயும் ஒண்ணா இருக்காம் இந்த ஜாதகத்துக்கு பொண்ணே கொடுக்க கூடாது என்று..! இப்படியே நிராகரிக்கப்பட்ட ஜாதகத்துக்குரிய அந்த ஆண்  நாற்பது வரை திருமணம் அமையாமல் வந்து விடுகிறான். இப்போது சமூகம் இவனையும் விட்டு வைக்காது, ‘ இங்க போறான் பாருய்யா வழுக்கை மண்டையன்... இன்னமும் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறான்..  நேரா அறுபதாம் கல்யாணம்தான் ஓய்..! 

ஒரு வழியாக மணப்பொருத்தம் முடிந்தால் அடுத்து பார்க்கப்படுவது அந்தஸ்த்து..!  இவை இரண்டும் ஒத்து வந்தால்தான் வாழ்க்கைக்கான நிச்சயம்.  நிச்சயம் முடிந்து மண நாள் குறித்துவிட்டால் ஆரம்பித்து விடுகிறது பெண் வீட்டாருக்கு தலைவலி...! பெண் சுயமாக சம்பாதிக்கும் நிலையிலும் இன்னமும் வரதட்சணை முடிந்து போகவில்லை. தங்கள் பெண் நன்றாக இருக்க வேண்டுமே என்று கடனை வாங்கி தன் தகுதிக்கு மேல் நகை, வரதட்சணை கொடுக்கும் பெற்றோர்கள்தான் அதிகம்.

           
 சரி திருமணம் குறித்தாயிற்று... பத்திரிக்கையில் ஆரம்பிக்கிறது...விஷயம். இன்ன தேதியில் இன்னார் வாழ்க்கையில் இணைகிறார்கள் அதை சொல்ல ஒரு ஆடம்பமில்லாத ‘தாள்’ போதாதா? படித்துவிட்டு குப்பையில் போடும் அழைப்பிதழுக்கு இங்கு எத்தனை செலவழிக்க வேண்டிதாய் இருக்கிறது? அதிலும் மணமகன் வீட்டார், மணமகள் வீட்டார் அது போதாது மணமக்கள் வேறு தனி தனியே இத்தனை அழைப்புகள் தேவையா? அழைப்பு என்றால் அழைப்புதானே அது ஒன்று போதாதா? 

திருமணம் முடியும் வரை பெண்ணின் பெற்றோர்கள் ஒரு வழியாக ஆகிவிடுகிறார்கள். என்னவோ பெண் போகும் இடத்தில் எந்த கடையும் இல்லாதது மாதிரி, காலில் போடும் செருப்பிலிருந்து, துணிமணிகள் வரை பார்த்து பார்த்து வாங்க வேண்டும். தேவைகள் மொத்தத்தையும் திரட்டி கொண்டு அலங்கரித்த  நகை அடுக்காய் பெண் தயாராகிறாள்.

பெண் வீட்டார் வாயிலில் வைத்துள்ள பேனரிலிருந்து வந்து போகும் மாப்பிள்ளை வீட்டார் வரை உபசரிப்பில் குறை வைக்க கூடாது. திருமணம் என்பது திணிக்கப்பட்ட விழாவாக  நடத்தப்படுகிறது. இந்த இரு வீட்டாரோடு மட்டுமா இந்த அவஸ்தை முடிகிறது? புதிய வாழ்க்கை தொடங்குபவர்களுக்கு மனப்பூர்வமான வாழ்த்துக்களை சொல்ல யாருக்கும் அவகாசமில்லை. முதல் பத்தியில் சொன்னது போல் வருகை பதிவேடு ஆஜர்தான். விருந்தும் கூட மருந்தாய்த்தான் கசக்க செய்கிறது இந்த அவசர உலகில். ஒரு பந்தி உட்கார்ந்து சாப்பிட்டு கொண்டிருக்கும் போதே... அடுத்த கூட்டம் தயாராய் அவர்கள் முதுகுக்கு பின்னே நின்று கொண்டிருக்கிறது...அவர்கள் எழுந்ததும் இடத்தை பிடிக்க.

இத்தனை களேபரங்களும் பெண்ணுக்கும், ஆணுக்கும் விருப்பமான, பொருத்தமான வாழ்க்கையை இணைக்கிறதா என்பது யோசிக்கத்தான் வேண்டும்! மணப்பொருத்தம் திணிக்கும் மனப்பொருத்தங்களில் சிலர் பொருந்தியும் போகிறார்கள்... பொருந்தாமலும் போகிறார்கள். 
                             ------------

முடிந்தால் இதையும் வாசிக்கலாமே....
என் பார்வையில்....

என் பார்வையில்............!

என் பார்வையில்....(page 52-53)

முடிந்தால் இதையும் வாசிக்கலாமே...!


நேற்று.. இன்று... நாளை- கல்லூரி வாசல்

நேற்று...இன்று... நாளை...! - கல்லூரி வாசல்..................

சென்ற வாரம் பெண்கள் மலர் நிகழ்ச்சி ஒன்றிர்க்காக அந்த கல்லூரிக்கு சென்றிருந்தேன்... நிகழ்ச்சி முடியும் வரை அதில் கவனம் செலுத்திவிட்டு எல்லோரும் கிளம்பிய பின்.... என்னுடன் வந்த  சகோதரியுடன் அந்த கல்லூரி அசெம்பிளி ஹாலில் இருந்த படிகட்டில் உட்கார்ந்து சில நிமிடங்கள் மௌனமாய் இருந்தேன்... கொஞ்சம் கண் கலங்கவும் செய்தது... ! ஆமாங்க.. ஆமாம்.. நான் அந்த காலேஜ்லதான் படிச்சேன்....  கவலையில்லாமல் சுற்றி திரிந்த அந்த நாட்களும் கல்யாணத்துக்கு பிறகு பொறுப்பா போய்கிட்டிருக்க  இந்த நாட்களும்....எது பெஸ்ட்டுன்னு ரெண்டும் பேசிக்கிடுச்சுங்க.... !  அது பாட்டுக்கு பேசிக்கிட்டு போகட்டும்..!

உங்கள்ல எத்தனை பேரு  கல்லூரி முடித்தும் நட்பை தொடர்ந்துகிட்டு இருக்கிங்கன்னு தெரியலை... ! திருமணத்திற்கு பிறகு குறிப்பா பெண்கள் மட்டும் அவரவர் குடும்பம்னு தனி உலகத்துக்கு போக வேண்டிய சூழல்லதான் இருக்காங்க.. இதில் நட்புகளோடு தொடர்பு கொள்ளவும்... நினைத்து பார்க்கவும் கூட நேரமில்லாமல் போய்விடுகிறது. என்னோடு குழந்தை பருவத்துலர்ந்து நெருக்கமா பழகின தோழியும் இருக்காங்க... “ கல்யாணம் கூட நம்மை பிரிச்சிடக்கூடாது நாம ரெண்டு பேரும் ஒரே ஆளை கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமாப்பா?” என்று விவரம் தெரியாத வயதில் பேசி வைத்திருக்கிறோம். அந்தளவு நெருக்கமான தோழி இப்ப இருபது நிமிட பயண தூரத்தில்தான் இருக்கிறாங்க.. ஆனா சந்திச்சுகறதுமில்ல... போனில் கூட அவ்வளவா பேசிக்கறதில்ல...! ஒவ்வொரு சூழலிலும் வெவ்வேறு நட்புகள் வலுவாக இருக்கிறது.  ஆனாலும் மனதில் எங்கோ ஒரு இடத்தில் பசுமையை சுமந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது வாழ்வின் ஒவ்வொரு நட்புகளும்!

காலேஜ்ல உட்கார்ந்திட்டிருந்த அந்த  நேரத்துல எனக்கு தோன்றிய கவிதைதான் இது- ( அதுக்குன்னு ப்ளாக்- ஒயிட் காலத்துக்கு நான் போயிட்டதா நினைச்சீங்க... அவ்வளவுதான் தீர்ந்தீங்க... !)

அன்று ..அந்த மரத்திடம்

பேசிக்கொண்டிருந்தோம்....

மறந்திடாதே மரமே...

எங்கள் இளைப்பாறலை....

இவள் சுகா

அது வசந்தி...

அங்கே நிற்பவள் மாலதி...

எங்கள் குறும்பு.. கேலி..

ரகசியம்

மறந்து விடாதே...!

என்றாவது வருவோம்...

அப்போது இளைப்பாறவிடு

அந்த நினைவுகளை சொல்லி...!

அந்த மைதானத்தின் மணல்வெளிக்கும்

சொல்லிவைத்தோம்...

காலச்சுவடுகளில்

கலைத்து விடாதே-

எங்கள் பாதச் சுவடுகளை!

இன்று...

இதோ வந்திருக்கிறேன்...

மணல் வெளியெங்கும்-

திரிந்து பார்க்கிறேன்...

இங்கும் அங்குமாய்... ...!

மறந்திருக்க மாட்டாய் மரமே..

 நான்... வந்திருக்கிறேன்..

கண்களை மூடி காதை திறக்கிறேன்..

கதை சொல்...

ஒன்று விடாமல் சொல்...!

....................

...................

நன்றி மரமே-

உன் இளைப்பாறல் சுகமாய்த்தான்

இருக்கிறது...

எல்லாம் சொல்லிவிட்டாய்..

இப்படியே இருந்துவிடலாமா?

அப்படியே இருந்திருக்க கூடாதா..?

மனம் சண்டையிட்டு கிடக்கிறது...!

அது கிடக்கட்டும்!

 நீ சுகமாயிரு....

 என்னை போல் எத்தனை

பேருக்கு சொல்ல வேண்டும்

கதைகளை..!

நீ சுகமாயிரு...

இப்போது தண்ணீரோடு

என் கண்ணீரையும் விட்டு செல்கிறேன்...

விடை பெறுகிறேன்

சுகாவோ, மாலுவோ

வந்தால் சொல்லி வை...

நான் கேட்டதாய்...!

-------------------

இதற்கு பதில் சொல்லிட்டு போங்களேன்.....

சேலம் அருகே கியாஸ் சிலிண்டர் வெடித்து சிதறி வீடுகள் தரைமட்டமானதில் தாய், மகன் உள்பட 5 பேர் பரிதாபமாக இறந்தனர். 7 பேர் படுகாயத்துடன் சேலம் அரசு ஆஸ்பத்திரியில் சிகிச்சை பெற்று வருகின்றனர்.

தமிழ்நாட்டில் கடந்த ஆண்டு மட்டும் சமையல் எரிவாயு சிலிண்டர் வெடித்து 586 பேர்வரை பலியாகி உள்ள தேசிய குற்றப்பிரிவு ஆவணக் காப்பகத்தின் புள்ளிவிபரம் தெரிவிக்கிறது. தென் மாநிலங்களிலேயே தமிழ்நாட்டில்தான் அதிக அளவில் சிலிண்டர் வெடித்து மரணம் ஏற்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு வாரமும் 10க்கும் மேற்பட்டோர் சிலிண்டர் வெடித்து பலியாகின்றனர் என்று அதிர்ச்சியளிக்கிறது அந்த புள்ளிவிபரம்.

இந்த விபத்துக்களுக்கு பயன் படுத்துபவர்களின் கவனமின்மை மட்டுமே காரணமா? நுகர்வோர் பாதுகாப்புக்காக எரிவாயு ஏஜென்சிகளும், அரசும் என்ன மாதிரியான நடவடிக்கைகளை எடுக்கிறது? உபயோகப்படுத்துபவர்களுக்கு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவது மட்டும் போதுமானதல்ல. விபத்து ஏற்படாதவாறு தரம் மேம்படுத்த முடியாதா? எரிவாயு கசிவு ஏற்பட்டால் புகார் தெரிவித்த ஒரு மணி நேரத்திற்குள் ஐ.ஓ.சி. மெக்கானிக்குகள் அங்கு வருவார்கள் என்று இந்தியன் ஆயில் நிறுவன வாடிக்கையாளர் சேவை மையம் தெரிவிக்கிறது.  நுகர்வோர் பாதுகாப்பில் பெரும்பாலும் அலட்சியம்தான் நடக்கிறது.    

நாங்கள் இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் தனியாக புதிய இணைப்பு வாங்கினோம்... அப்போதிலிருந்து ஒவ்வொரு சிலிண்டர் அந்த ரெகுலேட்டரில் பொருந்தும்... ஒவ்வொன்று பொருந்தாமல் ரெகுலேட்டரை திருப்பும் போதே கேஸ் கசிவு லேசாக தெரியும். காலையில் புகார் தெரிவித்தால் அன்று மாலையில் எதோ ஒரு நேரத்தில்தான் வருவார்கள்... வால்வுதான் பிரச்சினை என்று வேறு வால்வு மாட்டி அந்த நேரத்திற்கு சரி செய்து விட்டு போய்விடுவார்கள். இப்படியே அவ்வப்போது பிரச்சினை... ரெகுலேட்டரை மாற்ற சொல்லி கேட்டாலும் ரெகுலேட்டர் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது என்று சொல்லி விட்டு போய்விடுவார்கள்.. இப்படியே நீண்ட நாட்கள். நான் எப்போதும் ஜன்னல்களை திறந்து வைத்துவிடுவேன்.. ஒவ்வொரு முறையும் அடுப்பை அணைக்கும் போது ரெகுலேட்டரையும் ஆப் செய்து விடுவேன். கடந்த ஒரு மாதமாக ரெகுலேட்டரை திருப்பும் போதெல்லாம் புஸ் என்ற சத்தத்துடன் க்யாஸ் வெளியாவது நன்றாகவே தெரிந்தது. உடனே ஆப் செய்து மறுபடியும் புகார் செய்தால் மெக்கானிக் வந்து பாடிய பல்லவியையே பாடி விட்டு அந்த சமயம் வால்வை மாற்றிவிட்டு போய்விடுவார்கள். கொஞ்ச நாட்கள் பிரச்சினை இல்லாமல் இருக்கும்... மறுபடியும் அதே பிரச்சினை... சமைக்கும் போது லேசா க்யாஸ் வாடை அடிக்கும். என் கணவரிடம் சொன்னால் அவருக்கு எந்த ஸ்மெல்லும் தெரியலைன்னு என்பார்.( மூக்கு இருந்தா மட்டும் போதாது... அது வேல செய்யனும்...) அப்புறம் நான் திட்டுவேன், “ இங்க பாருங்க இதே பிரச்சினை நீங்களும் எத்தன வாட்டி புகார் பண்ணுவீங்க... எனக்கு ரெகுலேட்டர்லதான் ப்ராப்ளம் இருக்குன்னு தோணுது... அதை மாத்த சொல்லுங்க.. புது ரெகுலேட்டர் தர்றதுக்கு அவங்க ஏன் சாவறாங்க? சும்மா இதெல்லாம் வேலைக்கு ஆகாது எத்தனை முறை சொல்றது? நீங்க போய் சத்தம் போட்டுட்டு வர்றிங்களா இல்லையா?ன்னு அவரை திட்டி கொண்டிருந்தேன். அவரோ, “ ஏய்  நானும் இரண்டுமுறையும் மெக்கானிக் வர்றப்ப வீட்ல ஆள் இருக்கனுமேன்னு லீவு போட்டுதானே பார்த்தேன்... அவனுங்க எந்த ப்ராப்ளமும் இல்லைன்னு சொல்றானுங்க. அங்க போய் சத்தம் போடறதெல்லாம் வேலைக்கு ஆவாது.. அந்த ஏஜென்ஸிக்காரங்க... ...... கட்சிக்காரங்க....ஒண்ணும் பண்ண முடியாது. நமக்குதான் வேலை காமிப்பானுங்க... வேணும்னா நீ போய் கத்திட்டு வா...” என்றார்.

 ‘ சரி...நான் லீவு போட்டு போய் சத்தம் போடறேன்... நீங்க தாராளமா காலேஜுக்கு போங்க.... புது ரெகுலேட்டர் வர்ற வரை நான் சமைக்க முடியாது” என்று சொன்னதும், மனுஷனுக்கு என்ன பண்றதுன்னு புரியலை... இவ என்னடான்னா ரெகுலேட்டர்ல் ப்ராப்ளம்ங்கிறா மெக்கானிக் என்னடான்னா ரெகுலேட்டர் நல்லாயிருக்குதுங்கிறான்னு ! அப்புறம் அடுப்பு + ரெகுலேட்டரோடு தெரிந்த ஸ்டவ்- பழுதுபார்க்கும் கடைக்கு போனார். கடைக்காரர் செக் பண்ணிட்டு அடுப்பில் எந்த ப்ராப்ளமும் இல்லை... ரெகுலேட்டர் ஸ்விட்ச்சில்தான் ப்ராப்ளம் இருக்கிறது. ரெகுலேட்டரைதான் மாத்தனும். அதை அவ்வளவு ஈசியா மாத்திக்கொடுக்க மாட்டானுங்க... வர்ற மெக்கானிக் கிட்ட ஒரு நூறு ரூபாயை தந்தாத்தான் அவன் ரெகுலேட்டர் ரிப்பேர்னு சொல்வான். அவன் சொன்னாத்தான் கம்பெனிக்கு அனுப்பி புது ரெகுலேட்டரை தருவாங்க என்று சொல்லியிருக்கிறார். இவரும் வேறு வழியில்லாமல் மெக்கானிக்கிற்கு ரூபாயை கொடுத்த பிறகுதான் ரிப்பேர் என்று சொல்லி எழுதி கொண்டு போனான். இவர் ரெகுலேட்டரை ஏஜென்ஸியில் கொடுத்து புதிது வாங்க விண்ணப்பம், பணம் கட்டிய பிறகு வர இரண்டு நாட்களாகும்... நேரில் வந்து கையெழுத்து போட்டு வாங்கி போகனும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். இரண்டு நாட்கள் அவர் அலைந்து பிறகு ஒரு வழியாக புது ரெகுலேட்டர் கிடைத்து பொருத்திய பின் எந்த பிரச்சினையும் இல்லை. 

படித்த எங்களாலேயே நுகர்வோர் பாதுகாப்புக்காக இவ்வளவு போராட வேண்டியிருக்கிறது என்றால் பாமர மக்களும், எளியவர்களும் என்ன செய்வார்கள் பாவம்? இன்று செய்தி தாளில் சேலம் எரிவாயு விபத்து பற்றி படித்ததும் மனசு கொதித்தது.. அதுசரி சிலிண்டர் விபத்தில் சாவறவன் எவனோ முனியம்மா பொன்னம்மா குடும்பம்தானே..? இவனுங்களுக்கு என்ன? அடுப்படியில நின்னு சமைக்க போறது பிரதம மந்திரியோ முதலமைச்சரோ, இல்ல அமைச்சருங்க இல்லை இல்ல..! பயன்படுத்துபவர்களின் கவனமின்மை மட்டும் காரணம் கிடையாது பாதுகாப்பான தரமும் இல்லாததுதான் என்று  நினைக்கிறேன். தவறுகளை தட்டனும்னு நாம் நினைச்சாலும் தப்பு செய்றவன்  நம்மை விட பூதாகாரமா விஸ்வரூபம் எடுத்துகிட்டு நம்மை நசுக்கி காணாம செய்துடறான்.

ஊழல், லஞ்சத்துக்கு எதிராக ஒருத்தர், ரெண்டு பேர் குரல் கொடுத்து ஒண்ணும் பண்ண முடியாது. யோக்கியமான அரசியலமைப்பு வரனும்.. தப்பு நடந்தா சட்டம் தண்டிக்கும்னு பயம் வரனும்... அப்பத்தான் ப்யூன்லர்ந்து அதிகாரி வரை அவனவன் வேலைய ஒழுங்கா செய்வான். ஆனா யோக்கியமான அரசியல்னு ஒண்ணு நம்ம நாட்டுல வருமான்னுதான் சந்தேகமா இருக்கு... ஓட்டுபோடற மதிகெட்ட ஜனங்கதான் மாறனும்... ஊருக்கு ஒரு நல்லவனை நாமே அடையாளம் காண்பிச்சு பதவியில் உட்கார வைக்கனும். நல்ல  நோக்கமும், திறனும் உள்ள இளைஞர்கள், இளைஞ்சிகள் எனக்கு தெரியும்.. தேர்தல்ல எங்க தொகுதியில் அவங்களை நிற்க வச்சா எந்த விளம்பரமும் இல்லாம... வோட்டுக்கு காசு இல்லாம ஒரு பைசா செலவு பண்ணாம மக்கள் அவங்களை தேர்ந்தெடுப்பாங்களா? நான் தனி தனியாக தெரு தெருவாக  நாலு மணி நேரம் இதெல்லாம் சொன்னால் கூட எனக்கு வேற வேலை இல்லை என்று சொல்லிட்டு போவாங்க. இப்படியே போகாது நாளைய சமுதாயம் மாறும்னு நம்பிக்கை வைக்கிறேன்... !

       

   வெளி நாடுகள்ல எரிவாயு விபத்துக்கள் இருக்கிறதா? உங்க நாட்டில் இதில் அரசு என்ன பாதுகாப்பு கொடுக்கிறது என்பதை இந்தியா அல்லாம மற்ற நாட்டில் இருக்கிறவங்க சொல்லிட்டு போங்க.....

அழகான கனவுகள்.....!

“ ஏங்க காலையில் என்ன அவளோட அரட்டை...? இந்த கீரையை கொஞ்சம் நறுக்கலாமில்ல... இந்த வீட்ல எல்லாத்துக்கும் நானேதான்....” என் கூப்பாடு எதுவும் அவர்களை சலனப்படுத்தவில்லை..

அவள் நேற்று கண்ட கனவின் பயங்கரத்தை சொல்லி கொண்டிருந்தாள்...” ப்பா... நேத்து ஒரு பயங்க்கர கனவுப்பா.... இப்படித்தான் தொடங்குவாள். எனக்கு தெரியும் என்னிடம் சொல்ல வரமாட்டாள். “ போடி காலையில் எத்தன வேலை இருக்கு... கனவாம்... கனவு அதெல்லாம் அப்பறம் கேட்கிறேன்... போய் ஸ்கூல் வொர்க் எல்லாம் முடி..” என்று விரட்டுவேன்.

“ ப்பா.... ரெண்டு கண்ணு மட்டும் வருதா... அது லோகியை துரத்திகிட்டே போகுது... அவ என்னை சத்தம் போட்டு கூப்பிடறா.... அச்சு...ப்ளீஸ் என்னை காப்பாத்துடின்னு கூப்பிட்டுக்கிட்டே ஓடறா.... எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியலைப்பா... அப்ப திடீர்னு ‘ அங்கிள்’ வண்டியில் வந்து .......

அவள் கைகளை விரித்து ... தலையை ஆட்டி திகிலுடன் சொல்லி கொண்டிருப்பதை அவளின் அப்பா முதுகை வளைத்து அவள் முகத்தருகே கண்களில் திக்.. திக்.. காட்டி “ அப்புறம் என்னாச்சி...? சுவாரஸ்யமாய் கேட்பார்.

கடைசியில் கனவு முடிந்து இரண்டு பேரும் சிரிப்பார்கள். அவள் கேட்பாள் ‘ “ஏம்ப்பா.. கனவெல்லாம் வருது?”

“ நாம எதையாவது நினைச்சதோ.. பார்த்ததோ... இல்ல கேட்டதோ மனசுக்குள்ள பதிவாயி அது கனவா வரும்டா...கண்ணா”

“ ம்... ம்... வரும்...  க்ராபிக்ஸ் படம்லாம் பார்த்துட்டு இருந்தா... இப்படித்தான் வரும்... ரெண்டு பேரும் எழுந்து குளிக்கறிங்களா இல்லையா..?” தினமும் விரட்டுவதே வேலையாக இருக்கும்.

“ ப்பா... அந்த பீச்ல நாம மூணு பேரும் வேகமா போய்கிட்டே இருக்கோமா.. அப்ப திடீர்னு அம்மாவை காணலைப்பா...

“ ஹய்யா... கனவுலயாவது காணாம போனாளே... பிசாசு... அப்புறம் என்ன ஆச்சு....?”

என் பேர் அடிபடவே கிச்சனிலிருந்து ஹாலுக்கு வந்து நின்றதும்... அவள் கனவை பற்றி சொல்வதை நிறுத்தி விட்டாள்....” போம்மா... நீ எதுக்கு இங்க வந்தே? நீதான் கேட்க மாட்டேனுட்டே இல்ல.... அப்பறம் என்ன.... நீ வாப்பா....” அவள் அப்பாவின் காதை பிடித்து தன் முகத்தருகே கொண்டு வந்து கிசு கிசுப்பாய் சொல்லி கொண்டிருந்தாள்... ரெண்டு பேரும் அடுத்த வீட்டிற்கு கேட்குமளவு சிரித்து கொண்டிருந்தார்கள்...

ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு கனவாய் சொல்லி கொண்டிருந்தாள்....

“ ப்பா... ரெண்டு அங்கிள் துப்பாக்கி வச்சிகிட்டு உன்ன துரத்திக்கிட்டே இருக்காங்கப்பா... எனக்கு ரொம்ப பயமா இருந்துச்சிப்பா... சாமி கிட்ட வேண்டறேன்... அப்ப வானத்துலர்ந்து பளிச்சின்னு ஒரு மின்னல் மாதிரி வந்துச்சா....

“பேசாம ராம நாரயணன் படங்களுக்கு இவ கதை சொல்லலாம்... நீங்களும் கேட்டுக்கிட்டு இருக்கிங்க.. காலையில்  நான் மாத்திரம் இவ்வளவு வேலையா இருக்கறப்ப... உங்களை...” இந்த முறை அவள் அப்பாவின் தலையில் குட்டு விழுந்தது.

மும்முரமாய் சமையலில் இறங்கி கொண்டிருந்தேன்... இன்று ஏனோ கனவின் சத்தம் கேட்கவில்லை... எட்டி பார்த்தேன்... அவள் அப்பா குளித்து முடித்து ரெடியாகியிருந்தார்...

“ என்ன இன்னிக்கு கத எதுவும் ஓடலையா...? இத்தனை அதிசயமா காலையில் குளியல்?

“ அச்சு... இன்னும் எந்திரிக்கலை...”

“ ஏன் என்ன குட்டிம்மா இவ்வளவு நேரம் தூங்க மாட்டாளே...?” ஸ்டவ்வை அணைத்து பெட்-ரூமுக்குள் நுழைந்து அச்சுவை எழுப்ப கை தொட்டேன். அச்சுவின் உடல் அனல் போல் கொதித்து கொண்டிருந்தது..

“ என்னங்க... குட்டிம்மாவுக்கு காய்ச்சல் அடிக்குது...”

அடுத்த நிமிடத்தில் அவளின் அப்பாவும் பரபரப்பானார். அச்சுவை எழுப்பி மெல்ல பல் துலக்க வைத்து காபி போட்டு தந்து டாக்டரிம் போய் வீடு திரும்புவதற்குள் அரை நாள் ஓடி விட்டிருந்தது.

இரண்டு நாளும் அச்சுவிற்கு நல்ல காய்ச்சல்... “ உம்..” கொட்டி தூங்கி கொண்டே இருந்தாள்.

“கீதா... ரெண்டு நாள் நீ லீவு போட்டே இல்ல... நீ வேணா இன்னிக்கு ஆபிஸ் போயேன்... நான் ரெண்டு நாளைக்கு லீவு போடறேன்... அச்சு இந்த ஒரு வாரம் ஸ்கூலுக்கு போகவேண்டாம்...” அவளின் அப்பா... என்னிடம் சொல்ல..

“ ம் ஹூம் வேணாங்க... அங்க போனாலும் எனக்கு இவ மேலய கவனம் இருக்கும்.. வேலையும் ஓடாது... எனக்கு என் குட்டிம்மாதான் முக்கியம்...”  நானும் ஒரு வாரம் லீவு எடுத்திருந்தேன்.

இந்த ஒரு வாரமும் நான் சமைத்தேனா... சாப்பிட்டேனா என்பதையே மறந்திருந்தேன்.. அச்சுவின் பக்கத்திலயே ஒவ்வொரு நிமிடமும்...ஜூஸ் கொடுப்பதும், தைலம் தேய்த்து விடுவதுமாய்... அவள் தூங்கும் நேரத்தில் மட்டும் அவளின் அப்பாவிற்கு போன் செய்தேன், “ என்னங்க குட்டிம்மா ரொம்பவே சோர்ந்திட்டா... விட்டு விட்டு ஜூரம் வருது.. வேற டாக்டர் கிட்ட போவமா..?”

“ ஏய்... ஒண்ணும் பயப்படாத... எல்லா டெஸ்ட்டும்தான் பார்த்தாச்சு இல்ல... இது வைரல் பீவர்தான்... டாக்டரே என்ன சொன்னார்...ஒரு வாரமாவது இருக்கும்னுதானே? இன்னும் ரெண்டு நாள்ல நார்மலாயிடுவா...

ஒரு வாரமாய் குட்டிம்மாவின் கனவுகள் சொல்லாமல் வீடே நிசப்தமாயிருந்தது.. வாழ்க்கையில் எதுவுமே தேவை இல்லை போல் இருந்தது. அவளின் அப்பாவிற்கும் அந்த நிசப்தம் கொடுமையாக இருந்தாலும் ஆண் என்பதில் மனதை திடமாய் இருப்பது போல் பொய்யாய் போர்த்தி கொண்டிருந்தார்.

“ம்மா... பசிக்குது...” அச்சு மெல்ல கேட்டதும்... மணி இரவு பணிரெண்டாகியிருந்தது.

“ குட்டிம்மா... இப்ப ராத்திரி பண்ணெண்டு மணி இந்த நேரத்துக்கு என்ன சாப்பிடுவே... அப்பா பிஸ்கெட் தரட்டுமா...?”

“இருங்க... இப்பதான் பசிக்குதுன்னு கேட்கிறா எத்தனை மணி ஆனா என்ன... நீ என்ன சாப்பிடறயோ சொல்டா அம்மா செஞ்சி தர்றேன்...”

“  ரொம்ப பசிக்குது... பிஸ்கெட்டெல்லாம் வேணாம் இட்லி வேணும்மா...”

அடுத்த நிமிடமே பலத்தை கூட்டி கிச்சனுக்குள் நுழைந்து இட்லி ஊற்றி தட்டில் போட்டு வந்து சின்ன சின்னதாய் பிட்டு அவளுக்கு ஊட்டியதும் கொஞ்ச நேரம் கழித்து தூங்கிவிட்டாள்.

“ கீதா ... அவளை விட இப்ப நீ படுத்துருவ போல இருக்கே.... ஒழுங்கா சாப்பிடுடி..  எவ்வளவு பேசுவ... நீ போய் இப்படி இருக்கலமா...?

“ எவ்வளவு பேசினாலும் நான் அம்மாங்க.... இந்த ஸ்தானத்துல எனக்கு அவதான் பெரிசு..  இந்த உலகத்துல வேற எதுவும் எனக்கு பெரிசா தெரியலை... நான் நேசிக்கிற இலக்கியம் கூட இப்ப போடா போன்னு இருக்கு.... என் குட்டிம்மா பழைய படி எழுந்து வீடு பூரா ரகளை பண்ணனும்... எனக்கு அவ வேணும்... நீங்க வேணும்...” அவள் அப்பாவின் தோள்களில் சாய்ந்து விம்மி கொண்டிருந்தேன்.

காய்ச்சல் படுத்தியதில் ரொம்பவே சோர்வாகியிருந்தாள்.... கடவுளே... என் குட்டிம்மாவுக்கு எந்த கஷ்டத்தையும் குடுக்காதே... வேணும்னா அவ அம்மாவுக்கு குடு...”  என் வேண்டுதலை கேட்டவள்... லேசாக வாய் திறந்து, “ ம்மா.. உனக்கு என் மேல் அவ்வளவு ப்ரியமா...?”

“ ஏண்டா... அப்படி கேட்கிற?  நீதாண்டா என் கனவே...!”

“ ஆனாலும் அப்பா மாதிரி என் கனவை எல்லாம் நீ கேட்கறதே இல்ல... சொல்ல வந்தா திட்டற இல்ல... “

“ அதுக்காக அம்மாவுக்கு உன் மேல் ப்ரியம் இல்லைன்னு நினைச்சுகிட்டயா... ? அம்மா வீட்டையும் பார்க்கனும், ஆபிசுக்கும் போகனும் இல்லையா... அந்த டென்ஷன்ல எதாவது சொல்வேனே தவிர நீதாண்டா என் உயிரு... உனக்காகத்தாண்டா நாங்க ரெண்டு பேரும் இருக்கோம்...”

“ ம்மா... எனக்கும் உன்ன ரொம்ப புடிக்கும்...லீவ்ல பாட்டி வீட்டுக்கு போனா கூட நீயில்லைன்னா என்னால இருக்கமுடியலைன்னுதான்மா ஓடி வந்துடறேன்...!” அன்பாய் என் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.

“ சரி குட்டிம்மா.. நான் நேத்து ஒரு சூப்பர் கனவு கண்டேண்டா... நீ... நான் அப்பா எல்லாம் ஜாலியா டூர் போறோம்... அங்க ஒரு அழகான வீடு... வீட்டுக்கு பக்கத்துல சல சலன்னு சின்னதா ஒரு ஓடை போயிட்டிருக்கு.... பக்கத்துல பெரிய ரோஜா தோட்டம்.......”  காணாத கனவை பொய்யாய் சொல்லி கொண்டிருந்தேன்... ஆர்வமாய் எழுந்து உட்கார்ந்து கேட்க ஆரம்பித்தாள்.

இரண்டு நாட்களில் அச்சு பழையபடி திரும்பியிருந்தாள்.

“ ம்மா....  நேத்து ஒரு பயங்க்கர கனவும்மா....” தலையை ஆட்டி கண்ணை உருட்டி சொல்ல வந்த அவளிடம், “ ம் அதுசரி உனக்கு எப்ப பார்த்தாலும் பயங்க்கர கனவுதான் வருமா?  ஆர்வமாய் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்...

அவள் கனவை கேட்க தினமும் ஒரு மணி நேரம் முன்பாக வேலை முடித்துவிட தீர்மானித்திருந்தேன்.