(தமிழ்) மணம் வீசும் மலர்வதியுடன் உரையாடல்...

மலர்வதி-  சமீப  நாட்களாய் பர பரப்பாய் பேசப்படுகிற சாகித்ய அகாடமி பெற்ற இளம் எழுத்தாளர். பொழுது போக்கு படைப்புகளுக்கிடையே, சமூக அவலங்களை அறைந்து சொல்லிக்கொண்டிருப்பவர். “தூப்புக்காரி “... நாவல் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை மற்றவர்கள் சொல்ல கேட்டு  எனக்கு அந்த நாவலை படிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வமும், அதோடு மலர்வதியை தொடர்பு கொண்டு பாராட்டியே ஆக வேண்டும் துடிப்பும் இருந்தது. 

நாவலை படித்து விட்டுத்தான் மலர்வதியுடன் தொடர்பு கொள்ளவேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். வேலூரில் தூப்புக்காரி நாவல் கிடைக்காததால் தபாலில் பெற கேட்டுவிட்டு, மலர்வதியுடன் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டேன்.  நாகர் கோவில் வட்டார தமிழில் அழகாக பேச தொடங்கினார். 

ஏறக்குறைய நாற்பது நிமிடம் பேசினோம். ஒரே வார்த்தை கூட ஆங்கிலம் கலக்காமல் அழகு தமிழில் அவர் பேசிய போது அசந்துதான் போனேன். தமிழ் இத்தனை அழகா என்று ஆங்கிலம் கலக்காமல் பேசும்போதும், பேசுவதை கேட்கும் போது உணர முடிகிறது. எனக்கே கூட கொஞ்சம் வெட்கமாகி விட்டது. கலப்பிடமின்றி அழகு தமிழில் பேச நானும் முயற்சிக்க வேண்டும் என்றே நினைத்தேன்.

அவர் முதல் நூல் “ காத்திருந்த கருப்பாயி” என்று தெரிவித்தார். சமூகம் பெண்களை அழகு பொருளாகவே பார்க்கும் கண்ணோட்டத்தில்... பெண்ணின் நிறம், அழகு சார்ந்த தாக்கங்களை அந்த நாவலில் வெளிப்படுத்தி இருப்பதாக சொன்னார். அவருக்கு இயல்பாக இருப்பதே பிடிக்குமாம். பத்திரிக்கை புகைப்படத்திற்காக கொஞ்சம் அழகு படுத்தி கொள்ள சொன்னாலும் மாட்டாராம். எங்கு போனாலும் இயல்பாய்தான் செல்வாராம். அழகு படுத்திக் கொண்டால் அது கலைந்து விடுமோ என்று அது மேல்தான் கவனம் இருக்கும் ... பெண் இயல்பாய் இருந்தால் போதும் என்றார்.

 திருமணம் போன்ற விசேஷங்களுக்கு  பெரும்பாலும் ஆண்கள் இயல்பாய் போய்விடுகிறார்கள். பெண்கள்  நடமாடும் நகை கடையாகத்தான் செல்கிறார்கள் ... ஆபரணங்களை அணியும் போதுதான் பெண் அழகாகிறாள் என்ற நிலமை எல்லாம் மாறுமா? இதுதான் அழகு என்று அளவு கோல் வைத்தது யார்? பெண்கள் ‘அழகு’ பற்றிய சமூகத்தின் கண்ணோட்டத்தை முழுவதுமாக மாற்ற முடியுமா? என்றேன்.

உங்கள் குழந்தைகளை ஆபரணங்களை போட்டு அழகு என்று சொல்லாமல் இயல்பாக வளருங்கள். அப்போது அந்த பார்வை கொஞ்ச கொஞ்சமாக மாறும் . மீடியாவிற்கு வேண்டுமானால் அழகு தேவைப்படுவதாக இருந்துவிட்டு போகட்டும் நமக்கு அது தேவை இல்லையே...? தூப்புக்காரி நாவலில் கூட கதை நாயகியின் கண் இப்படி... மூக்கு இப்படி ...என்று எந்த வர்ணனையையும்  நான் வைக்கவில்லை என்றார்.

நானும் சிறுகதைகள், கவிதைகள் எழுதி வருகிறேன் நாவல் முயற்சித்ததில்லை என்றேன்.

மலர்வதியும் கவிதைகள் எழுதுவாராம். வளர் இளம் பருவத்திலேயே எழுத தொடங்கி விட்டாராம்.  நாடகங்கள் அதிகமாய் எழுதுவாராம்.  வீதி நாடகங்கள், பள்ளி நாடகங்கள் என எழுத்தும், இயக்கமும் இருக்குமாம். குறிப்பிட்ட காலங்கள் எழுதி எழுதி பெட்டிக்குள்ளேயே வைத்திருந்தாராம்.  பொழுது போக்கு படைப்புகளில் அவருக்கு ஆர்வம் இல்லையாம். அவர் எழுத்தின் தாக்கம் சமூக மாற்றத்திற்கு ஒரு துளியேனும் வித்திட வேண்டும் என்றுதான் அவர் குறிக்கோளாம்.

தூப்புக்காரி நாவலை படித்து விட்டு துப்புறவு தொழிளாளரை நாங்கள் இப்போது மனிதராய் மதித்து நடக்கிறோம் என்று நிறைய பேர் சொல்லும் போது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறதாம். அடுத்த நாவலும் சமுதாய் சிந்தனைகளை ஒட்டி எழுதிகொண்டிருக்கிறாராம்.  சமுதாயத்தில் கவனிப்பாரற்ற மனிதர்கள்தான் என் படைப்புகளின் பேசு பொருளாக இருப்பார்கள் என்றார்.

பெண் என்ற விமர்சனங்களை தாண்டி திறமை இருந்தால் தானாக வெளி வர முடியும் என்றார்.  இவர் எழுத்துக்கள் செம்மை பட பொன்னீலன், மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி ஆகிய எழுத்தாளர்கள் ஊக்குவிப்பதாக சொன்னார். சாகித்ய அகாடமி அவருக்கு நல்ல அங்கீகாரம் கொடுத்திருக்கிறது என்றார். இப்போது பல ஊர்களில் கல்லூரிகளில் பேச அழைக்கின்றனராம். பெண்ணியம் பற்றிய அழகான கருத்துக்களை சொல்லும் இவர் நல்ல எழுத்தாளர் மட்டுமில்லை... நல்ல பேச்சாளராகவும் இருக்கிறார்.

ஒன்பதாம் வகுப்பு வரை மட்டுமே படிக்க முடிந்ததாம். வாழ்க்கை இலக்கியத்தை வாசித்த இவருக்கு ஏட்டு படிப்பு பெரிய விஷயமில்லை என்றே உணர்ந்தேன். தமிழில் தட்டச்சு தெரியுமாம். இன்னும் இணைய பக்கம் வரவில்லை என்றார். முடிந்தவர்கள் யாரேனும் கணிணி ஒன்று அளித்து உதவினால் நன்றாக இருக்கும் தெரிவித்தார்.

அவர் கடைசியாக சொன்னது சுட்டது. பெண்களே பெண்களை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை... நான் விருது பெற்றதும் எத்தனையெத்தனை ஆண்கள் முன் வந்து வாழ்த்துக்கிறார்கள்... சில பெண்களிடமிருந்தே எனக்கு வாழ்த்து கிடைத்தது. அந்த வகையில் உஷா என்னை பாராட்டியதற்கு மிக நன்றி ! அடுத்த மாதம் கோவையில் ஒரு கல்லூரியில் பேச போகிறேன்... நேரம் கிடைக்கும் போது மீண்டும் பேசுவோம் என்றார்.

பெண்களே சக தோழியை பாராட்டி வாழ்த்துங்கள்..!

யார் மனதை யார் அறிவார்..?

வேலூர் கோட்டை மைதானத்தில் தினமலர் வீட்டு உபயோக பொருட்கள் கண்காட்சி நடந்து வருகிறது. 14 –ம் தேதி மாலை யார் மனதை யார் அறிவார் என்ற தலைப்பில் டீன்-ஏஜ் பெண்கள் ஒரு பக்கமும், பாசமிகு பெற்றோர்கள் ஒரு பக்கமும் நீயா- நானா போல் விவாதம் நடந்தது. எங்களோடு எழுத்தாளர் இந்துமதி அவர்கள் கலந்துரையாடினார்.

டீன் ஏஜ் பெண்கள் பேசுகையில் பிள்ளைகளுக்கு சுதந்திரம் தருவதில்லை, வெளி உலக அனுபவத்தை கற்று கொள்ள அனுமதிப்பதில்லை.. பிள்ளைகளின் திறமைகளை வெளிக்கொணர வாய்ப்பளிப்பது இல்லை என்றும் பெற்றோர் எண்ணங்களை பிள்ளைகளின் மீது திணிக்கின்றனர் என்று பல கருத்துக்களை தெரிவித்தனர்.

பெற்றோர் தரப்பில் பேசியவர்கள் பிள்ளைகள் மீது பெற்றோருக்கு அதிக அக்கறை இருக்கிறது வாழ்வில் உயர்ந்த இடத்தை அடைய அவர்களுக்கு நான்கள் வழிகாட்டியாக இருக்கிறோம். செல்போனில் பேசவும், பேஸ்புக்கில் நேரத்தை கழிக்கவும் ஆசைப்படுகிறார்கள். வீட்டு வேலைகளில் தாய்க்கு உதவி செய்யாமல்  நண்பர்களுடன் பேசுவதிலேயே அதிக நேரத்தை கழிக்கின்றனர் என்றும் கருத்துக்களை பரிமாறினார்கள்.

கல்லூரி மாணவியான ஒரு பெண் தனக்கு ப்ளஸ்-டூ முடித்தவுடனேயே திருமணம் செய்து விட்டார்கள். என்னை என் கணவர்தான் கல்லூரி அனுப்பி கொண்டிருக்கிறார். வகுப்பில் தான் மட்டும்தான் தாலியுடன் நுழைவதாகவும், தன் மன நிலையையும் சொல்லி எனக்கு இந்த வயதில் திருமணம் தேவையா? வெகுண்டு கேட்டார்.

அதற்கு இந்துமதி அவர்கள் அந்த பெண்ணை உன் அப்பாவிற்கு என்ன வயது? எத்தனை பிள்ளைகள் என்று கேட்டார். அந்த பெண் ‘அப்பாவிற்கு  ஐம்பது வயதுக்கு மேல் என்றும் அவருக்கு ஒரு அக்கா, இரண்டு தங்கைகள்’... என்றும் சொன்னது. அதற்கு இந்துமதி அவர்கள்,

“ திருமண வயது இல்லாமல் உனக்கு திருமணம் செய்வது சட்டபடி தவறுதான் இருந்தாலும் உன் அப்பா தன் காலத்திற்குள் நான்கு பெண்களையும் நல்ல இடத்தில் கொடுத்து விட வேண்டும் என்று நினைத்திருக்கிறார். உன்னை மேற்கொண்டு படிக்க வைக்கும் நல்ல கணவராகத்தானே தேர்ந்தெடுத்து கொடுத்திருக்கிறார். எதற்கு நீ திருமணத்தை ஒரு தண்டனையாக   நினைக்கிறாய்..? திருமணத்தை  நீ தடையாக நினைக்காதே..” என்றார்.

பெற்றோர் தரப்பில் திருமணத்திற்கு பிறகுதான் தான் நிறைய படித்து, அரசு வேலை, பணி உயர்வு என்று உயர்வை அடைந்ததாகவும், திருமணம் ஒரு தடையல்ல என்பது போல் நிறைய விஷயங்களை ஒரு பெண்மணி சொன்னார்.

டீன்-ஏஜ் பெண்கள் எங்களை ஆண்- நண்பர்களுடன் பழக விட வேண்டும் அப்போதுதான் எனக்கு தைரியம், தன்னம்பிக்கை வரும் என்றார்கள். பெற்றோர் தரப்பில் ஏன் உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அப்பா, சகோதரர்கள் ஆண்கள்தானே என்று கேட்டார்கள்.

இந்த சமயத்தில் எழுத்தாளர் இந்துமதி இருபக்கத்திற்கும் சேர்த்து அழகாய் பதில் சொன்னார். ஆண், பெண் களங்கமில்லாமல் நட்பு ஏன் இருக்க முடியாது? வீட்டில் உள்ள சகோதரர்களுடன் அவர்கள் ஸேப்பாகத்தான் இருக்கிறார்கள். அதை தவிர்த்து நட்பு என்பது ஆரோக்கியமான விஷயம்தானே.. பெற்றோர்கள் தேவையில்லாமல் சந்தேக படக்கூடாது. பிள்ளைகளும் தங்கள் பெற்றோரை தவிர வேறு யாராலும் தங்களை அதிகமாக பாதுகாக்க முடியாது என்பதை உணர வேண்டும் என்றார்.

 பாலகுமாரன், சுப்பிரமண்ய ராஜூ இன்னும் சிலரை சொல்லி  நான் அவர்களுடன் நட்பாய் இருந்திருக்கிறேன். என் தந்தை முறைத்து கொள்வார். நான் என்ன பாலகுமாரனையா திருமணம் செய்து கொண்டேன்? இல்ல சுப்பிரமணிய ராஜூவையா திருமணம் செய்து கொண்டேன்? ஆண், பெண் இயல்பான நட்பில் இருக்க முடியும். எங்களை வைத்துதான் புது வசந்தம் படம் கூட எடுக்கப் பட்டது என்று இந்துமதி அவர்களின் நட்பை பெருமை பொங்க சொன்னார்.

மேலும் இந்துமதி அவர்கள் வீட்டில் குமுதம், விகடன் எந்த பத்திரிக்கையும் நுழையாதாம். அப்பா ரொம்ப கண்டிப்பானவராம். பள்ளி படிக்கும் போதுதான் எழுத ஆரம்பித்தாராம். பாத்ரூமில் வைத்துதான் எழுதி அனுப்புவாராம். அவர் முதல் கதையில் தலைப்பு எழுதாமல் எழுதிய அவர் பெயரையும் எழுதாமல் விகடன் அலுவலகத்தில் ஆசிரியர் மணியனிடம் கொடுத்து விட்டு வந்து விட்டாராம். பிறகு அவர் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு டோஸ் விட்டாராம், தலைப்பு இல்ல.. பேர் இல்ல என்று. அவர் எழுதிய 4-5 கதை வெளியில் வந்த பிறகுதான் பெற்றோர்களுக்கு தெரிந்ததாம். 

இப்போது பெண் எழுத்தாளர்கள் அதிகமில்லாத நிலை ஏற்பட்டுள்ளது என்றார்.

  எந்த விஷயத்திலும் 2 கெட்டது இருக்கும் 4 நல்லது இருக்கும் பகுத்தறிவால் ஆராய வேண்டும். உலகில் முதல் பெண் தோன்றியது முதல் உலகின் கடைசி பெண் இருக்கும் வரை பிரச்சினைகள் இருந்து கொண்டே இருக்கும். எல்லாவற்றையும் நமது பகுத்தறிவால் தெளிவு படுத்தி கொள்ள வேண்டும்.  நிறைவாக பெற்றோர்கள், பிள்ளைகள் பக்கம் நல்ல சிந்தனைகளை கூறி கலந்துரையாடலை முடித்தார்.

( இந்த டாக்-ஷோவில் நானும் கலந்துகிட்டு ஏதோ பேசினேன்...  ஹி..ஹி...!)

பி.கு- பதிவில் உள்ள படம் அங்கு நடந்த நிகழ்ச்சி இல்லை. கூகுள் இமேஜ்தான்..!
   
 நன்றி- தினமலர்

அவர்கள் யாரெனில்....

 

 நீண்ட கால இடைவெளிகளில்

இப்படி ஒரு சந்திப்பு

கல்யாணம் , காட்சியென....

அவர்களுக்காய் அமைந்து விடுகிறது...

அவனிடம் பேச நினைப்பதை எல்லாம்

ஒத்திகை பார்க்கிறாள்... அவள்.

காணும்போது  ஏனோ அரங்கேற மறுக்கிறது.

காயபட்டு விடுமோ என்ற அச்சத்தில்..!

பொய்யாய் சிரித்து சுகம் சொன்ன

அவளுக்கு-

தானும் சுகமே சொல்லி சிரித்த

அவன் மனதின் நெருடல்-

பேருந்து இருக்கையில்...

பலமாய் சிரித்தது..

நலமாய் நடித்ததில்...!  

அசையா சொத்து பிரித்த போது..

அசையும் ‘சொத்தை’யாக

அவன் பெரிய மகனுக்கும்,

அவள் சின்ன மகனுக்கும்

பங்கு போனவர்கள் ... அவர்கள்..!

என் பார்வையில் காதல்...!

சகோதரர் சீனு அவங்க காதல் கடிதம் போட்டி வச்சதும் குவிந்துதான் போனது காதல் கடிதங்கள்.. !நானும் எல்லா கடிதங்களையும் எட்டி பார்த்தேன். ஒவ்வொருவரும் அழகாய், ஆழமாய், நகைச்சுவையாய்  ஒவ்வொரு விதமாய் காதலை சொல்லியிருந்ததை மிகவும்  ரசித்தேன்!

 பாமரனாயிருந்தாலும் குமார் என்ற பாத்திரம் மூலம் உண்மையான காதலை சொல்லியிருந்தார் சகோதரர் முரளி அவர்கள். பாராட்டுதலுக்கும், பரிசுக்கும் உரியது -

ரைட்.. இப்ப நானும் என் பார்வையை பதிக்கிறேன்.

  

காதல் எதுவாக இருக்க முடியும்? காதல் எப்படி பயணிக்கிறது..?

ஒரு ஆணுக்கும்,பெண்ணுக்கும் எதோ ஈர்ப்பில் வருகிறதை காதல் என்று எடுத்து கொள்ள முடியுமா? அப்படி வரும் காதல் எவ்வளவு தூரம் பயணிக்கிறது..?

ஒரு ஆணுக்கு ஒரு பெண்ணை பிடிக்கிறது... காதலிக்கிறான்... அந்த பெண் விரும்பாத போது அந்த காதலை விட்டு இன்னொருத்தியை நேசிக்க முயல்வதற்கும் இங்கு காதல் என்றுதானே சொல்லி கொண்டிருக்கிறார்கள்...? (இந்த எடுத்து காட்டு பெண்ணிற்கும்தான்...)

இருவருமே நேசித்து சூழலால் பிரியும் போது மனதுக்குள் புதைத்து வைத்துள்ள நினைவுகளுக்கும்” காதல் “என்று பெயரிட்டு தோல்வியிலும் காதலை கொண்டாடி கொண்டிருக்கிறார்கள்...! எவ்வளவு காலங்களுக்கு அந்த தோல்வி கொண்டாடப்படும்?

காதல் தற்கொலைகள்  நிதானத்தில், புரிதலில் எடுக்கப்படுவதில்லை. அது ஒரு சம்பவமாக முடிந்து விடும். அதனால் இவற்றையும் நான் எடுத்து கொள்ளவில்லை.

இருவருமே காதலிப்பார்கள்.. ஆனால் சந்தர்ப்பத்தில் வேறு வேறு ஒருவரை திருமணம் செய்து கொண்டுவிடுவார்கள்.. சில காலங்களுக்கு பிறகு அந்த இருவரின் மனதிலுமே அவரவர் இருக்கமாட்டார்கள்... அங்கே திருமண உறவுதான் நிலைத்து கொண்டிருக்கும்... இங்கு எது காதல்?

அப்ப உண்மையான காதல் எங்கு நிலைக்கிறது...?

என்னை பொறுத்தவரை நிச்சயம் கணவன்- மனைவி என்ற உறவுக்குள்ளத்தான் உண்மையான காதல் இருக்கு! அது காதலித்து கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டவங்களா இருக்கட்டும்... அல்லது  நிச்சயிக்கப்பட்டு கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டவங்களா இருக்கட்டும்... உயிரின் கடைசி வரை ஒரு ஆணுக்கும், பெண்ணுக்குமான  நேசம் கணவன்-மனைவி உறவுக்குள்ள மட்டும்தான்  நிலைக்குது.

இரண்டு விதமான திருமணங்கள்லயும் திருமணத்திற்கு பிறகு விரிசல் உண்டாகி பிரியறவங்களும் இருக்காங்க... இதில் அவங்க கிட்ட  பரஸ்பரம் உண்மையான நேசம் இல்லை... அது காதலாகாது.

யார் வேணும்னாலும் அவங்க மனசை தொட்டு சொல்லுங்க... உங்களுக்கு சுமாரான அழகுடைய மனைவியாகவோ, கணவனாகவோ கூட இருக்கட்டும் ... உங்க வாழ்க்கையின் வெகு மதிப்பிலும், அன்பிலும் அவர்களுக்குத்தானே  முதலிடம்?

பணம் வேணும் பொருள் வேணும்னு வாழ்க்கையில் ஓடிட்டிருந்தாலும், கணவனுக்கோ, மனைவிக்கோ  கொஞ்சம் உடம்பு சரியில்லாம போயிட்டா கூட என்ன நினைக்கிறோம்..? கடவுளே எதுவும் வேண்டாம் ‘அவ இருந்தா எனக்கு போதும்’.. என்று கணவனும், ‘அவர் இருந்தா எனக்கு அது போதும்னு’... என்று மனைவியும் நினைக்கிறாங்களே  நம்ம இந்திய குடும்பங்கள்ல! இந்த நேசித்தலைத்தான் உண்மையான காதல் என்று சொல்வேன்!

அழகோ, அந்தஸ்தோ கடைசி வரை பயணிப்பதில்லை...  அன்பான புரிதல் மட்டுமே உண்மையே காதல்.. அந்த காதல் கணவன், மனைவிக்குள்ள மட்டும்தான் கடைசி வரை பயணிக்கும்.  இது பாமரனிலிருந்து படித்தவர் வரை உணர்கிறார்கள்தானே!

இந்த உணர்வுகளில் நீந்தும் ஒவ்வொரு கணவன், மனைவியும் சரித்திரம் சொல்லாத காதலர்தான்!

இப்படி காதலோடு வாழும் ஒரு கணவன் தன் 80 வயதுக்கு மேல் கடைசி தருணங்களில் தன் மனைவிக்கு எழுதின ஒரு காதல் கடிதத்தை  கற்பனையா சொல்லியிருக்கிறேன்...

( எனக்கு இன்றுதான் நேரம் கிடைத்ததால் இது போட்டிக்கு என்று இல்லைன்னாலும்.... பார்வைக்கு..! )

என் ஆருயிர் கண்ணம்மா,

என் மனசு ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்திட்டு ஓ..ன்னு அழுகுது... நான் நினைக்கறதை எல்லாம் உங்கிட்ட வாய் திறந்து சொல்ல முடியல... மனசுக்குள்ள கடிதமாத்தான் எழுதிகிட்டிருக்கேன்... 

ஒரு கடிதம் கூட எழுதாமதான் நம்ம காதல் தொடங்குச்சி...

நான் உன்ன முதன் முதல்ல பார்த்தது, பேசினது இன்னிக்கும் ஞாபகம் இருக்கு... “ என்னை பிடிச்சிருக்கா?” நான் கேட்ட முதல் வார்த்தையே அதான்...  நான் இப்படி நேரிடையா கேட்டவுடனே திணறிப்போனே... வாய் திறந்து சொல்லாம உன் தலையசைப்புலதான் சம்மதம் சொன்ன... !

எத்தன வருஷ காதல் இது...    நம்ம அன்புக்கு சாட்சியா  நீ வயித்துல சுமந்துகிட்டு இருக்கறப்ப என்னை பார்த்து கேட்ட... என்ன குழந்தை வேணும்னு...? நான் பையன் வேணுமின்னு.... சொன்னேன்.  நீயோ பொண்ணுதான்னு சொன்ன...! மத்தவங்க ஏன்னு காரணம் கேட்டப்ப...  நான் சொன்னேன்... “பையனுங்கதான் அம்மா மேல ப்ரியமா இருக்கும் எம் மேல ப்ரியமா இருக்கிற பொண்ணை விட என் கண்ணம்மா மேல் ப்ரியமா இருக்கிற பையன்தான் வேணும்னேன்”...

நீயோ ,  “இல்ல.. இல்ல.. உங்க மேல ப்ரியமா இருக்கிற பொண்ணுதான் வேணும்னு..”! பிடிவாதம் பிடிச்ச...

 நம்ம ரெண்டு பேரு பிடிவாதமும் கடவுளுக்கு பிடிச்சிடுச்சோ என்னவோ...  ரெண்டையும் சுமக்க வச்சிட்டான்.  ரெட்டை புள்ளைய சொமந்து நீ பெத்தெடுக்கிற வரை நீ பட்ட அவஸ்தையை  நான் சுமக்காமலே பட்டேன்மா..

தேவைக்கு சம்பாதிச்சோம்... ஆனா தேவைதான் பெரிசுன்னு நீயோ நானோ ஓடியதில்லை.. நீ.. நான் ... நம்ம குழந்தைகள் – ன்னு ஒரு நந்தவனமா இருந்துச்சி நம்ம வீடு!  காலண்டர் கிழிச்சி காலம் ஓடுனதில... நம்ம பசங்களுக்கும் கல்யாணமாகி பேரன் பேத்தின்னு இங்க உட்காந்திட்டிருக்கறதை பார்க்கும் போது நம்ம காதலுக்கு இத்தனை வயசான்னு பிரமிப்பா இருக்கு...!

 நான் வேலையிலர்ந்து ரிடையர்டு ஆயிட்ட பிறகும் நம்ம வாழ்க்கை இரண்டாவது இன்னிங்ஸா இல்ல இருந்துச்சி...! பிள்ளைங்க வேற வேற ஊர்ல.. நாம ரெண்டு பேர் மட்டும்தான் இங்க.. ஒவ்வொரு வேளையும் சேர்ந்தேதான் சாப்பிட்டோம், சேர்ந்தேதான் வெளியில் போனோம்.. வந்தோம். மணிக்கணக்கா கதை அளந்தோம்.. ! வாழ்க்கையில் இன்பம், துன்பம் எவ்வளவோ வந்தது... எல்லாம் கடந்தும் மிச்சம்  நமக்கே நமக்காய் இன்று வரை பெரிதாய் இருப்பது நமக்குள் இருக்கும் பரஸ்பர காதல்தானே! உனக்கு நான்.. எனக்கு நீன்னு ஒவ்வொரு நாளும் காதலை சுமந்து..வலியை பகிர்ந்து.....

ஏனோ ஒரு மாதமாய் நான் விழுந்து கிடக்கிறேன். என்னால் அதிகமாய் பேச முடியவில்லை.  என்னை பார்த்து பார்த்து நீ தோய்ந்து கிடக்கிறாய்..   ஒரு வாய் சோறும் கூட இறங்காமல் துவண்டு கிடக்கிறாய் ...!  யார் யாரோ வருகிறார்கள் உனக்கு ஆறுதல் கூறுகிறார்கள் வயசானா இப்படித்தான்... நீயும் சாப்பிடாம இருந்து உடம்பை கெடுத்துக்காத.. போய் சாப்பிடு அம்மா... என்கிறார்கள்.

வயசானால் என்ன என் கணவன் எனக்கு வேணும்... கடவுளே என்னிடமிருந்து பிரிச்சிடாதே..எனக்கு தெரியாமல் அழுகின்றாய்..  நடு நிசியெல்லாம் எழுந்து என்னை அசைத்து பார்க்கிறாய்...  !

 உன் மனசெல்லாம்.. எங்கிட்டயும்... என் மனசெல்லாம் உங்கிட்டயும்தானிருக்கு.. !எனக்கு தெரியும் கண்ணம்மா...  நான் இல்லாத ஒரு நாளை கூட  உன்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாது...! உன்னை பரிதவிக்க விடக்கூடாதுன்னுதான் என் மனசும் அழுதுகிட்டிருக்கு.... சொந்தக்காரங்க.... பசங்க.. பேரப்பசங்க எல்லாம் இப்ப சுத்தி இருக்காங்க... நான் இல்லைங்கிற வருத்தம் சொந்தக்காரங்களுக்கு ஒரு நாளும்... நம்ம பசங்களுக்கு பத்து நாளும் இருக்கும்.. ஆனா உனக்கு உசிரு இருக்கறவரைக்கும்.. என்ன பண்ணுவேன்? காலம் எல்லாத்துக்கும்தான் விடை கொடுக்குதே தாயி..நிறைஞ்ச மனசா வழியனுப்பும்மா..  நான் மனசால உங்கூடவேத்தான் இருப்பேன்.. எப்பவும் கேட்பியே ஒரு வாட்டி’ டி ‘போடமாட்டியா...ன்னு கடைசியா அதையும் நிறைவேத்திடறேன். !  நீ நாம காதலிச்ச நாட்களின் நினைவுகளோட எப்பவும் சந்தோஷமா தைரியமா உன் மிச்ச நாட்களையும் கழிப்பேன்னு ஒரு வாக்கு கொடுடி.. என் கண்ணம்மா..! கிடந்து துடிக்கிற உசிரு நிம்மதியா போவுமடி..!

என்றும் உன் பாரதி..!

*****************************

உறவுகளை தருவது காதல்..! உணர்வுகளை தருவது காதல்..!!  காதல் என்றும் வாழும்...!

யாருய்யா.. பணக்காரன்?

அவன் பெயர் கோவிந்த சாமி..

அலுவலகத்தில் துப்புறவு செய்பவன்........

அவன் ஒரு சுற்றுப்புற போராளியாகத்தான்

தெரிகிறான்..

கூட்டவும், அப்புறப்படுத்தவும்..

என்றைக்கும் சலித்ததில்லை...

அவனை சுற்றி  நடக்கும்

சச்சரவுகளோ , சந்தோஷங்களோ

எதுவுமே அவனை பாதிக்கவில்லை...

எப்போதும் லேசாய்  இருக்கிறான்....

நாம் ஆசைகளை கூட்டிக்கொண்டே இருக்கிறோம்..

அவன் குப்பையோடு எறிந்து விடுகிறான் போலும்...!

இலட்சியத்திற்கும் ஆசைக்கும் அர்த்தம் புரிகிறது...

தேவையின் ஆசையில் பிறக்கிறது நம் லட்சியம்..

அவன் வேலையை அழகாய் செய்வது மட்டுமே

அவனுக்கு லட்சியம்...!

பொய்யோ.. வஞ்சகமோ தேவைப்படாதவன்..

ஒரு உணவு பொட்டலத்திலும், தேனீரிலும்

நிறைவாக போய்விடுகிறான்...

இருக்கும் நிலையில் இருந்துவிட சொல்லவில்லை...

எட்டி பிடிக்கும் பயணங்களில்  சந்தோஷம் தொலைக்கும்...

நம்மிடையே-

அவன் அழகான செல்வந்தன்.. என்றேதான் உரைக்கிறேன்..!

******************************

“ இருக்கறதை வச்சி சந்தோஷமா இருக்கறவந்தாய்யா பணக்காரன். என் வீட்டு வேலைக்கார பெண்மணியின் ஒத்தை அறை கொண்ட ஓட்டு வீடு, செம்மண் பூசி... பச்சரிசி கோல மாவில் ஜொலிக்கிறதய்யா எந்த ஆடம்பர பொருளுமில்லாம...! புருஷன், பொண்ணு, புள்ளன்னு உழைக்கிறாங்க... சந்தோஷமா சாப்பிடறாங்க...! நாளைய பத்தி கவல... இல்ல.. கஷ்டம் வந்தாலும் ஒண்ணா மண்ணா சேர்ந்தே பகிர்ந்துக்கிறாங்க... இன்னும் வேணும்..வேணும்னு தேவைகளின் பின்னால் ஓடிகிட்டிருக்க நாமதான்யா ஏழை...!  “

“ என்ன பேசிட்டே இருக்கும் போது திடீர்னு மழை பெய்யுது...நடுவர் அவர்களே?”

அன்பு :  “ம்...  நாந்தான் உன் முகத்துல தண்ணிய தெளிச்சேன்... தூக்கத்தில உளறிக்கிட்டே இருந்தேன்னு...”

 நான்: “ அப்ப நான் லியோனி பட்டிமன்றதுல பேசலையா...?”

அன்பு :“ இது வேறயா..? கஷ்டம்... ஸண்டேன்னு எழுப்பாம விட்டா மணி பாரு 10 ஆகுது..”

நான் : அச்சச்சோ நேத்து கவிதை எழுதிட்டு அப்படியே தூங்க போய்ட்டேன்னா அதான் அதே கான்செப்ட்டில கனவு வந்திருச்சி .. சரி சரி.. நான் குளிச்சிட்டு ரெடியாகிடறேன்... ஆடி சேல்ஸ் ஆரம்பிச்சிருச்சி ஷாப்பிங் போலாம்..

அன்பு: ஏற்கனவே பீரோவில் இருக்கிற துணியை  வச்சி சந்தோஷமா இரும்மா.... டா.. டா.. பை.. பை..!

ஊருக்கு உபதேசம் சொன்னா இப்படித்தான் மாட்டிக்க வேண்டியதாயிருக்கு... !